โจวซ่างตกตะลึงสุดขีด สายตามองไปยังอวิ๋นเช่อโดยไม่รู้ตัว กลับเห็นอวิ๋นเช่อมีรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ในมือกำลังเล่นยันต์แสงวูบวาบประหลาดแผ่นหนึ่งอย่างสบายใจ ถ้าไม่ใช่ยันต์หลบมิติของเขาแล้วจะเป็นอะไรได้อีก
"ยันต์หลบมิติของข้า เหตุใดจึงไปอยู่ในมือเจ้าได้?" โจวซ่างคำรามด้วยความโกรธ แต่น้ำเสียงกลับเผยความสั่นไหวที่ยากปกปิด
อวิ๋นเช่อหัวเราะเบา ๆ ยัดยันต์หลบมิติเข้าในอกเสื้อตามสบาย พูดเรียบ ๆ ว่า "ยันต์หลบมิติอะไรของเจ้า ฉันมีเหมือนกันสักแผ่นไม่ได้หรือ?"
โจวซ่างหน้าซีดเป็นสีเขียว เขาย่อมไม่เชื่อคำพูดของอวิ๋นเช่อแน่ แต่ตอนนี้ยันต์หลบมิติอยู่ในมืออีกฝ่าย ตนเองก็สูญเสียที่พึ่งหนีเอาชีวิตรอดที่สำคัญที่สุดไป ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้จะทำอย่างไร
เขารู้ดีว่าวันนี้คงยากจะจบดี แม้จะไม่ยอมถูกจับแต่โดยดีก็ตาม ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเซียนระดับสูงสุดคนหนึ่ง ในแดนร่างเร้นลับก็มีสถานะอยู่บ้าง
"อวิ๋นเช่อ เจ้าอย่าได้ลำพองใจ แม้ไม่มียันต์หลบมิติ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องกลัวเจ้า!"
โจวซ่างฝืนทำใจดีสู้เสือ พูดข่มทั้งที่ข้างในกลัว พลางแอบหมุนเวียนพลังวิญญาณในร่าง เตรียมหาโอกาสตีฝ่าวงล้อม
อวิ๋นเช่อมองท่าทีฝืนใจของโจวซ่าง อดรู้สึกขำในใจไม่ได้ เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาโจวซ่างทีละก้าว แต่ละก้าวเหมือนเหยียบลงบนหัวใจของโจวซ่าง ให้แรงกดดันเขาเพิ่มทวีคูณ
"โอ๋? งั้นเหรอ? เช่นนั้นข้าจะดูหน่อย เจ้ายังมีไม้เด็ดอะไรอีก" อวิ๋นเช่อน้ำเสียงราบเรียบ แต่เต็มไปด้วยพลังกดดัน
โจวซ่างเห็นอวิ๋นเช่อประชิดตัว ในใจตัดสินใจเด็ดขาด ตะโกนก้อง พลังวิญญาณในกายพลุ่งพล่านดุจคลั่ง กระแสพลังอันเกรียงไกรแผ่ซ่านจากร่างของเขา
เขาประสานมือรวดเร็วเป็นอาคม อักขระสีดำสายแล้วสายเล่าปรากฏเบื้องหน้าเขา อักขระเหล่านี้เปล่งกลิ่นอายประหลาด ราวกับบรรจุพลังไร้สิ้นสุดไว้