เมื่ออวิ๋นเช่อเดินทางมาถึงข้างกายจูกัดปู้ฮั่วและพรรคพวกอีกสองคน ภาพตรงหน้าคือฉากเหลือประลัยที่ผู้คนราวสิบคนกำลังต่อสู้ดิ้นรนกับพื้นดิน
ไม่ต้องคิดมาก เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ย่อมเป็นฝีมือของยาแก่นแท้อย่างแน่นอน อำนาจของมันบัดนี้แรงกล้าจนถือได้ว่ากลับธรรมชาติ
ไม่ว่าจะเป็นเทพวิญญาณหรือเทพแห่งภูมิ ตราบใดที่ปะปนกับหมอกพิษสีชมพูซึ่งยาแก่นแท้ปล่อยออกมา ผลลัพธ์ก็มีเพียงหนึ่งเดียว คือถูกบังคับควบคุมจนถ้วนทุกประการ
"ได้แล้ว ปลดปล่อยพวกเขาให้พ้นทุกข์เสียที ถึงเวลาที่เราควรออกจากที่นี่แล้ว"
จูกัดปู้ฮั่วกับอาซาพยักหน้ารับ พร้อมกันนั้นก็ฟันทักษะการต่อสู้เทพอันแกร่งกล้าออกไป ปิดฉากชีวิตของเหล่าผู้แข็งแกร่งที่ยังคงโดนตรึงอยู่กับพื้น
"อ๊ะถ้วน เจ้าทั้งหลายเข้าสู่แดนลับบรรดาธรรมได้อย่างไร ข้าทราบมาว่าโควตาของสถานีมิติว่างมีเพียงสิบคนเท่านั้น" อวิ๋นเช่อถามขึ้น
จูกัดปู้ฮั่วกล่าวว่า "หากปรารถนาจะเข้าสู่แดนลับบรรดาธรรม นอกจากผ่านสถานีมิติว่างแล้ว การเป็นศิษย์แกนกลางของนิกายใหญ่หรือเทพรัฐใดก็สามารถได้รับโควตาหนึ่งเช่นกัน เช่นข้าผู้นี้ บัดนี้ดำรงตำแหน่งอาจารย์หลวงแห่งเทพรัฐเทียนฉีในเทพมณฑล พวกเรามีโควตาสองคน หนึ่งในนั้นถูกข้าชิงมาได้"
อาซากล่าวเสริมว่า "ตระกูลอาของข้าก็นับเป็นตระกูลโบราณ โดยตัวมันเองมีโควตาหนึ่งอยู่แล้ว ส่วนเหล่าผู้แข็งแกร่งอื่นบางคนอาจเข้ามาผ่านปากทางพิเศษบางประการ ก็เพราะแดนลับบรรดาธรรมกว้างใหญ่นัก การจะปิดกั้นปากทางทั้งปวงเพื่อผูกขาดแดนลับไว้แต่เพียงผู้เดียวนั้นเป็นไปไม่ได้เลย"
อวิ๋นเช่อพยักหน้า แล้วหยิบหยกประจำกายที่สวี่เสียวหลิงมอบให้ออกมา "เช่นนั้น เราจงแยกย้ายกัน ณ ที่นี้เถิด! เมื่อออกไปแล้วข้าจะเริ่มก่อตั้งเทพรัฐทันที หวังว่าเจ้าทั้งหลายจะได้มาร่วมด้วย"
ว่าจบ อวิ๋นเช่อบีบหยกประจำกายจนแตกสลาย รอยแยกมิติแห่งหนึ่งผุดขึ้นตามมา ดูดกลืนเขาเข้าไป แล้วไม่ช้าก็หายไปจากสายตา
"ท่านพี่จูกัด พบกันใหม่ ณ อาณาจักรเทพชิงเชวี่ย" อาซากล่าวแล้วก็บีบหยกประจำกายของตนแตกสลาย จากไปจากแดนลับบรรดาธรรม