"มหาราชวงศ์สุริยา!?"
อวิ๋นเช่อจ้องมองธงประจำฝ่ายตรงข้าม ไม่รู้เพราะเหตุใด สัญชาตญาณของเขากลับรู้สึกรังเกียจขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
ในขณะนั้นเอง เบื้องบนของนครลอยฟ้าที่บดบังแสงอาทิตย์จนมิดฟ้า มีกลุ่มชนชุดฉลองอาภรณ์ยาวสีดำนับสิบบินออกมา หัวหน้าฝ่ายหนึ่งเสียบดาบไว้สองเล่มที่ด้านซ้าย อีกหนึ่งเล่มที่ด้านขวา ดูท่าทางคงเป็นนักดาบสามดาบที่หยิ่งผยองน่าดู
หัวหน้าผู้นั้นมวนผมหางม้าสูง แววตาเย็นชาคะนอง มือหนึ่งทาบดาบไว้ สายตาเหยียดหยิ่งมองลงมายังอวิ๋นเช่อและพวกที่อยู่เบื้องล่าง
เขาเอ่ยขึ้นว่า "ข้าชื่อสุ่ยคูไทเอ้อ พวกเจ้า ยอมจำนน สวามิภักดิ์ อย่าเสียเวลาแห่งข้า"
อวิ๋นเช่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ผิดแน่ เสียงแบบนี้แหละ กลิ่นอายแบบนี้แหละ
คนของมหาราชวงศ์สุริยา ย่อมมาจากประเทศแมลงที่ชอบระบายน้ำเสียนิวเคลียร์ลงสู่ท้องทะเลนั่นแน่นอน
แต่ก่อนที่อวิ๋นเช่อจะได้เอ่ยอะไร ผู้เล่นชาวโลกนับหมื่นนับพันกลับพุ่งทะยานออกมาจากใจกลางจักรวรรดิชิงเชวี่ย
ทุกสายตาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นที่กดข่มเอาไว้ไม่อยู่ พลังวิญญาณทั่วร่างฟุ้งกระจายราวกับมีสิ่งใดตื่นขึ้นจากภายในกาย ทำเอาคนที่มองเห็นขนหัวลุกซู่
ในหมู่นั้นมีทั้งสามเพื่อนผู้เคยเล่นในช่วงทดสอบ — จางหยวน ซุนตงไหล และวังเสี่ยวซิ่น ตลอดจนโจรสาวลั่วหราน
แม้แต่อดีตคนรักทั้งสองของอวิ๋นเช่ออย่างไป๋เซียวจวี๋และกู้ฟางฟาง ก็ตามมาอยู่ท้ายกองทัพ
จางหยวนหัวเราะก้องว่า "ฮ่าฮ่าฮ่า! แท้จริงคือชาวประเทศแมลงจริง ๆ ไม่คิดว่าพวกมันจะตามมาถึงทวีปเสินอู่ด้วย วันนี้ข้าจะลงมือต่อต้านพวกมันให้สิ้นสุด เช่นเดียวกับบรรพบุรุษผู้ก่อตั้ง"
วางเสี่ยวซิ่นเอ่ยต่อว่า "ใช่แล้ว! สมัยนั้นบรรพบุรุษของพวกเราลุ่มเลือดต่อสู้ ขับไล่พวกประเทศแมลงกลับถิ่นเดิมไป แท้ทว่าวันนี้พวกมันยังกล้ามาหาความตายถึงหน้าประตูอีก! วันนี้ให้พวกมันลิ้มรสความเก่งกาจของพวกเรา ให้มันรู้ไปเลยว่าไม่ว่าจะอยู่พิภพใด ผู้ใดล่วงล้ำแดนมังกร แม้ไกลสุดขอบฟ้าก็ต้องถูกประหาร!"