อวิ๋นเช่อถามเสียงต่ำว่า “เจ้าคือใครกันแน่?”
ชายผ้าคลุมที่สวมหน้ากากแมวทอมหัวเราะว่า “เป็นใครไม่สำคัญ ที่สำคัญคือตอนนี้ข้ายังปล่อยให้เจ้าทำลายศิลาจารึกนิรันดร์ไม่ได้ ขั้นตอนที่ต้องเดินนั้น ขาดได้แม้แต่ก้าวเดียวย่อมไม่ได้”
“ฮึง เจ้าคิดว่าเจ้าขวางข้าไว้ได้หรือ?” ว่าแล้ว อวิ๋นเช่อก็ทันทีร่ายมือทิพย์ใส่อีกฝ่าย ฉีกหน้ากากแมวทอมบนใบหน้าคนนั้นหลุดไป
แต่สิ่งที่อวิ๋นเช่อไม่คาดคิดก็คือ แม้ไร้หน้ากากแล้ว ก็ยังมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน
บนใบหน้าของชายผ้าคลุมดูเหมือนมีหลุมดำหมุนวนรุนแรง พลังใด ๆ ก็ขับไล่มันออกไปไม่ได้
อวิ๋นเช่อเลิกซักถาม เมื่อไม่ว่าอย่างไรก็ต้องสู้กันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรู้มากมายอีกต่อไป
เล่อเจิ้งเซียงหลิง เย่ชิงซวง ฉินเย่หลาน เฟิ่งชู จู่ถังถัง หลินตัว เฉาไท่ฉุน และคนอื่น ๆ ดูเหมือนจะรู้ความคิดของอวิ๋นเช่อ ต่างก้าวขึ้นหน้าพร้อมกัน
แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน ทุกคนระดับพร้อมกัน และเข้าปะทะทันทีกับเหล่าผู้เข้มแข็งแต่งกายแปลกประหลาดที่ยืนอยู่เบื้องหลังชายผ้าคลุม
ส่วนอวิ๋นเช่อกับชายผ้าคลุม ทั้งสองยังคงไม่ขยับ มีแต่จ้องมองกันและกัน
รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงโลหะปะทะกันอันแหลมคม มลทินแห่งห้วงเหวกับพลังเทพวจนะแห่งมหาวิถีธรรมบดบี้พัวพันกัน ทั้งเวทีประลองแตกสลายกะเทาะหลุดร่อนอยู่ใต้แรงปะทะอันรุนแรง เศษหินและเลือดฟอนกระเด็นปนกันเต็มที่
นิ้วมือที่ห้อยลงข้างกายของชายผ้าคลุมขยับเบา ๆ ผ้าคลุมบนตัวถูกลมกรดพัดพลิ้วไหวเสียงดัง เสียงของเขาลอยออกมาทะลุผ่านหลุมดำที่หมุนวน พร้อมรอยยิ้มเฉื่อยชาอย่างไม่ใส่ใจ
“เพื่อนเอ๋ยอวิ๋น เจ้าไม่อยากรู้หรอว่าข้าทำไมถึงรู้จักเจ้า แล้วทำไมถึงปรากฏตัวอยู่ที่นี่?”
สีหน้าอวิ๋นเช่อเรียบเฉย เอ่ยลอย ๆ ว่า “ถ้าเจ้าไม่อยากพูด ข้าจะทำอะไรได้เล่า”
สิ้นคำ อวิ๋นเช่อปล่อยญาณล็อกเล็งกระดิ่งดำของอีกฝ่าย แล้วทันทีร่ายบู๊ปลายนิ้วสลายนิรันดร์