ร่างนั้นเพียงแตะพื้น ผนึกหินโดยรอบก็แตกหน่อให้เกิดหนามมืดคดเคี้ยวออกมาอย่างคลั่งไคล้ ทุกหน่วงล้วนแช่มือพิษเข้มข้น แทบจะชั่วตาเดียวก็ลาดคลุมพื้นที่เกือบครึ่งมหาศาลา บีบให้ฮั่วจิ้นฉางต้องถอยหลับไปอีก
ร่างหุ่นฟางนั้นขยับคออย่างช้า ๆ แสงเขียวขุ่นสว่างขึ้นจากเบ้าตาว่างเปล่า ทันทีที่มันล็อกเป้าหมายไว้ที่หั่วจิ่นชาง กฎแห่งไม้ก็แปรเป็นเถาวัลย์พันธนาการคลุมฟ้าปกดิน พุ่งเข้าพันรัดนาง ทุกเส้นเถาประดับด้วยหนามแหลมที่ฉีกทำลายได้ทุกสิ่ง กระทั่งมิติว่างเองก็ถูกทะลุเป็นรอยแตกร้าวละเอียด
ฮั่วจิ้นฉางกัดฟันแน่น ดาบซ่อนวิญญาณกวาดออกไป ระลอกดาบสีขาวนวลฟันขาดเถาวัลย์เป็นวงกว้างในพริบตา แต่ปลายที่ขาดก็แตกหน่อใหม่ทันที ยิ่งฟันยิ่งแน่นหนา แค่เพียบรูบเดียวพื้นที่รอบกายนางก็ถูกปิดกั้นสนิท
เย่จื่อหลงและพรรคพวกอีก 5 คนยืนเคียงข้างอวิ๋นจิ้น มองฮั่วจิ้นฉางที่ติงกังอยู่ท่ามกลางเถาวัลย์เบื้องล่าง ใบหน้าทุกคนจมูกไหลไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
ทุกคนต่างรู้ดี ร่างตกค้างแห่งผู้หลุดพ้นที่ปล่อยออกจากโลงศพเทพ แม้จะเป็นเพียงสิ่งที่แตกตัวมาจากดวงวิญญาณที่เหลือรอด ก็มิใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญขั้นบุกเบิกเทพธรรมดาจะต้านทานได้
ฮั่วจิ้นฉางจะเก่งกาจสักเพียงใด ก็ย่อมฝืนได้ไม่นานเป็นแน่
"เฮ้ ๆ ท่านสาวน้อย นี่คือไพ่ตายที่เจ้าว่าไว้หรือ? ดูท่าจะไม่ค่อยน่าเกรงขามเท่าไรนะ!" เตาควงหัวเราะเยาะอย่างพึงพอใจ
ฮั่วจิ้นฉางปาดเลือดที่มุมปากเบา ๆ แล้วตบเบา ๆ ที่เหรียญที่ห้อยคอเป็นเครื่องประดับ
นั่นคือเหรียญกู้ยืมรองที่อวิ๋นเช่อมอบให้นาง บัดนี้ถูกอวิ๋นเช่ออัปเกรดเป็นของวิเศษแห่งมหาวิถีแล้ว