เมื่อได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของโมฉีหลินก็ค่อย ๆ จางหาย ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "หมาเฝ้าประตูหรือ... เฮ้ บางทีอาจจะใช่ก็ได้ ในแดนร่างสถิตพวกเราผู้ครอบครองหีบศพเทพ พูดให้ถึงที่สุดก็เป็นได้แค่หมากในมือของเซียงจูใหญ่เท่านั้น"
"แต่แล้วอะไรล่ะ? เซียงจูใหญ่มอบพลังที่เหนือกว่าอดีตให้แก่ข้า ทำให้ข้าได้ยืนอยู่ ณ ความสูงที่ในอดีตกระทั่งจะเงยหน้ามองยังไม่มีสิทธิ์ แล้วจ้องมองโลกนี้จากเบื้องบน! พลังแบบนี้ ความรู้สึกควบคุมได้ทุกสรรพสิ่งแบบนี้ ไม่มีศักดิ์ศรีอันใดเปรียบได้!"
เขาชะเง้อมองขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงบ้าคลั่งระอุระอาดในดวงตา ทะเลน้ำรอบกายพลันคลื่นซัดสวนขึ้นอีกครั้ง ดุร้ายยิ่งกว่าเดิม
"เพื่อพลังนี้ แค่เป็นหมาเฝ้าประตูยังไง แม้กระทั่งเป็นหมาไข้หางขอทานก็ไม่เป็นไร!"
"เอาล่ะ การสนทนาจบเพียงเท่านี้ เจ้าก็เริ่มทำให้ข้ารำคาญใจแล้ว จบแค่นี้เถิด!"
"เกราะวิญญาณ น้ำไร้รูป ออกมาเสีย!"
เมื่อเสียงของโมฉีหลินจางลง หลังเขาปรากฏร่างจี้หลินแห่งน้ำโปร่งแสง ก่อนจะจมหายเข้าไปในร่าง
เวลาผ่านไปเพียงลมหายใจเดียว ร่างของโมฉีหลินก็หายไปไร้ร่องรอย แม้แต่สัมผัสแห่งลมหายใจก็จับต้องไม่ได้
"ยังมีวิญญาณพิทักษ์เช่นนี้อยู่อีกหรือ!" หลี่เสวียนเฟิงเห็นดังนั้น สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นตกตะลึง เขาเพิ่งจะคิดจะถอยห่าง แขนขวาที่คว้าดาบก็ถูกตัดขาดราบจากบ่าโดยไร้เสียง
"พี่ชาย!" หลี่มู่หลิงที่อยู่ไม่ไกลเห็นเช่นนั้น ใบหน้าซีดขาวในพริบตา นางอยากพุ่งเข้าไปหา แต่ก็ได้ยินเฉินติงอันที่แหวกบ่วงม่านอย่างเฉยเมยข้าง ๆ กล่าวว่า "ข้าแนะนำให้ดูอยู่อย่างนั้นแหละ แม้เจ้าไปก็จะเปลี่ยนอะไรได้อย่างไร?"