แต่กระนั้น พลังอันประกบด้วยเจตจำนงแห่งความโอหังนั้นกลับดั่งใบมีดที่ไร้ซึ่งการป้องกันใดจะกีดกัน ช่างแทงทะลุม่านน้ำเข้าไปได้อย่างง่ายดาย แล้วบดขยี้ลงที่อกของโหม่ฉีหลินอย่างหนักหน่วง
โหม่ฉีหลินถูกบาดเจ็บสาหัส พ่นเลือดออกมาเป็นหยดใหญ่ ร่างพลิกลอยถอยหลังไปอย่างครึกโครม สภาพวิญญาณพิทักษ์ของน้ำไร้รูปร่างก็ถูกบีบให้แตกสลาย เผยให้เห็นร่างแท้จริง
เขามองไปที่หลี่เสวียนเฟิงอย่างไม่อาจเชื่อสายตา ในแววตาปรากฏร่องรอยของความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก "ความโอหังแห่งเทพหรือ? ช่างลี้ลับนักจริง ๆ!"
เฉินติงอันซึ่งยืนไม่ไกลออกมาเตือนเสียงดัง "นี่คือคุณสมบัติที่เหนียวแน่นที่สุดของหน้ากากแห่งความโอหัง มันหลอมรวมตัวตนในความเป็นจริงเข้ากับภาพลวงตาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เจ้าต้องหาทางหลุดออกมาให้ได้ มิฉะนั้นแม้จะเปิดฝาโลงศพก็อาจไม่ชนะมัน!"
"เป้ะ!" โหม่ฉีหลินบ้วนรสคาวเลือดในปากทิ้ง แล้วเอ่ยว่า "ท่านผู้เฒ่าแห่งแคว้นเคยกล่าวไว้ว่าคุณสมบัติของเทพองค์นี้เปิดได้ยากยิ่ง ไม่คิดว่าเจ้าชายไร้ค่าเพียงหนึ่งจะเชี่ยวชาญมันได้ ยอมรับว่าข้าประหลาดใจจริง ๆ แต่ราคาที่ต้องจ่ายเพื่อใช้ความโอหังแห่งเทพก็มิใช่น้อย ข้าจะเฝ้าดูว่าเขาจะทนต่อไปได้อีกนานแค่ไหน?"
หลี่เสวียนเฟิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หน้ากากสีทองเปล่งแสงเจิดจ้าราวกับปีศาจ พลังปราณของเขาแม้จะดูเลื่อนลอยเพราะใช้คุณสมบัติต้องห้าม แต่แววตากลับคมกริบและโอหังเป็นครั้งแรก
"ลี้ลับงั้นรึ? ไม่ นี่คือความโอหังที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ! ต่อหน้าความโอหังแห่งเทพ มหาวิถีน้ำหมื่นสายของเจ้าก็เป็นเพียงโคลนตมที่ข้าเหยียบย่ำได้ตามใจ!"