อวิ๋นเช่อก้าวเดินไปหาเขาทีละก้าว พลังเทพสีเทาหมุนวนรอบกายอย่างช้า ๆ
"พลังจะแข็งแกร่งเพียงใด ไม่เคยวัดกันที่ครอบครองมานานเท่าไร เศษขยะแม้ยึดพลังอันแข็งแกร่งสักเท่าไร ก็ยังเป็นเศษขยะอยู่ดี"
วาจาจบ อวิ๋นเช่อยกมือกำเข้าหา บี้พื้นที่รอบตัวอาร์จีมิสจนแตกร้าว ปิดกั้นทุกเส้นทางถอยหนีของเขา จากนั้นฝ่ามือบีบกระชับ กฎแห่งพลังสีเทานับไม่ถ้วนรวมตัวเป็นหอก พร้อมแรงประจักษ์ที่จะทะลวงทุกสรรพสิ่ง พุ่งตรงเข้าหัวใจของอาร์จีมิส
อาร์จีมิสครางในลำคอ แต่ปีศาจมารระดับเขานี้ การทำลายเพียงหัวใจและสมอง ย่อมไม่อาจสังหารเขาได้
"มนุษย์ผู้เล็กน้อย เจ้าไม่มีวันสังหารข้าได้"
"หน้าผากรวยเทวมาร สะท้อนพระจันทร์หมื่นวา ตก!"
เมื่อวาจาของอาร์จีมิสจบลง ฟ้าเบื้องบนราวกับถูกบังคับให้เปิดประตูสู่สวรรค์ แสงเงินจันทร์ไหลทะลังลงมาตามประตูนั้น ในพริบตารวมตัวเป็นหอกมารยักษ์สีเข้มขลับหนาหลายสิบวา
พื้นผิวหอกยักษ์พันธนาการด้วยพลังมารข้นครึ้มจนแทบก่อตัวเป็นเนื้อ พร้อมสัมปทานสยองที่ปราบปรามสวรรค์ปฐพี กระแทกตรงลงบนศีรษะอวิ๋นเช่อ พื้นที่โดยรอบถูกกดจนบิดเบี้ยวทรุดตัว แม้แต่การหายใจยังกลายเป็นเรื่องยากยิ่ง
"ความหมายขวานปฐกู๋แยกฟ้า ปราบ!"
อวิ๋นเช่อไม่ถอยเท้าแม้ครึ่งก้าว ตาสีเทาลุกวาวด้วยสังหาริมทิศ เขาประสานมือทั้งสองขึ้นกลางอกอย่างรวดเร็ว กฎสีเทาทั่วทั้งร่างพลุ่งพล่าน ชั่วขณะนั้นรวมตัวเป็นขวานยักษ์สีเทาขนาดมหึมาไม่ต่างกัน ทักทายหอกยักษ์ที่พุ่งตกลงมาอย่างไม่ไยดี
เสียงกระทบดังกึกก้องของเหล็กกับทองสั่นสะเทือนสวรรค์ปฐพีจนสั่นไหวถึงสามครั้ง คลื่นพลังบ้าคลั่งกวาดพัดออกมา ลบเลือนภูมิประเทศรอบด้านพันลี้จนสิ้นซาก เนินเขาสูงสลดทั้งหลายกลายเป็นที่ราบรกร้างเรียบฉาบ