คำพูดยังไม่ทันจางหาย ก้อนฝีพิษทั่วทั้งร่างของมันก็ระเบิดพุ่งพร้อมกัน ของเหลวดำพร้อมหมอกพิษแห่งธาตุเน่าเปื่อยปกคลุมฟ้าดิน พุ่งเข้าคลุมฉาวไท่ฉุน กระทั่งพื้นเวทีประลองทั้งหมดถูกของเหลวดำกัดกร่อนจนเกิดควันขาวฟ่อ ๆ ยุบตัวเป็นแอ่งเล็กใหญ่ราวกับดวงดาว
ปลายเท้าฉาวไท่ฉุนแตะพื้นร่างลอยถอยหลัง ในเวลาเดียวกันปากก็กล่าวมนต์ต่อเนื่องไม่หยุด ลายอักษรแห่งมหาวิถีสีทองจาง ๆ พุ่งออกจากปลายนิ้วทีละเส้น ทอสานกันเป็นแผงตราอักขระแน่นหนาราวกับไม่มีช่องโหว่ ของเหลวดำตกลงบนแผงตราอักขระ แสงทองก็รื้อละลายมันกลายเป็นความว่างเปล่าทันที
เห็นหมอกพิษถูกปิดกั้น สือหวันเทียนมอโกรธกริ้วยิ่งกว่าเดิม ร่างทั้งร่างกลายเป็นสายรุ้งดำ พร้อมกลิ่นคาวเลือดคลุมทั้งตัวพุ่งเข้าชิงตัวฉาวไท่ฉุน ยื่นอุ้งเล็บแห้งผากทั้งสองข้างคว้าหน้าฉาวไท่ฉุน เล็บดำที่ปลายนิ้วเปล่งแสงเย็นเจี๊ยบ บรรจุพิษร้ายที่น่าสะพรึง แค่สัมผัสก็ต้องตาย
ฉาวไท่ฉุนไม่หลบไม่เลี่ยง รอจนเล็บแห้งผากเกือบคว้าถึงหน้า จึงเอี้ยวตัวสะบัดหลบคมเล็บ ดาบยาวในมือเฉือนผ่านข้อพับแขนของสือหวันเทียนมอ ฟันขาดเส้นเอ็นเส้นเล็กแขนขวาของมันเสียในดาบเดียว ตามด้วยพลิกข้อมือ ปลายดาบเสียบตรงจุดฝังเข็มอ่อนล้าใต้ชายโครงของสือหวันเทียนมอ
สือหวันเทียนมอเจ็บปวดคำรามต่ำ อีกเล็บหนึ่งฟาดเข้าเอวท้องของฉาวไท่ฉุน แต่ฉาวไท่ฉุนหดตัวหมุนก้าวหลบได้ก่อนแล้ว เลียบไปด้านข้างกาย ปลายดาบแทงต่อเนื่อง ปิดจุดฝังเข็มใหญ่สามจุดของมันในพริบตา สือหวันเทียนมอรู้สึกครึ่งร่างชาไปหมด ท่วงท่าช้าลงเกินกว่าครึ่งทันที