เมื่อสายตาของเขาตกอยู่ที่จี้หยก พลังอากาศรอบกายก็พุ่งกระจายอย่างบ้าคลั่งในทันที ดวงตาที่เคยสงบนิ่งถูกแทนที่ด้วยฆาตประสงค์ไร้ขอบเขต แม้อากาศรอบด้านยังราวกับแข็งค้างเป็นน้ำแข็งเย็นซึมกระดูก
“จี้หยกนี่……” เสียงของอวิ๋นเช่อต่ำลึกและแหบพร่า แฝงสั่นเทาที่แทบมองไม่เห็น ชายหนุ่มค่อย ๆ เงยมือขึ้นชี้ไปยังเฉินโจว “ของในมือเจ้าน่ะคือสิ่งใด”
เฉินโจวสะท้านสะเทือนทั้งตัวเมื่อเห็นฆาตประสงค์ในดวงตานั้น รีบเอาจี้หยกซ่อนไว้ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว แล้วเอะอะอวดดีในทีเสียงดัง “เกี่ยวอะไรกับเจ้า! เด็กน้อยไร้ขนดกที่ไหนม่อยโผล่มา กล้ามายุ่งเรื่องของตระกูลเฉินข้า!”
“เด็กน้อยไร้ขนดก?” มุมปากของอวิ๋นเช่อโค้งขึ้นเป็นเส้นโค้งเยือกเย็น ฆาตประสงค์กระจายไปทั่วราวกับของมีตัวตน “ข้าจะให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย จู่ถังถังอยู่ที่ไหน?”
เฉินอี้ซานรับรู้ถึงพลังอากาศทำลายฟ้าถล่มแผ่นดินจากร่างนั้น กระดิ่งเตือนใจดังกึกก้อง รู้ได้ทันทีว่าวันนี้ไปชนเหล็กหยกมาแล้ว
ชายชราส่งสายตาลับให้เฉินโจว ขณะเดียวกันก็ถอยหลังอย่างเชื่องช้า มือทั้งสองแอบก่อพิมพ์มือ เตรียมระดมไพ่ตายของตระกูลเฉิน
“ท่านผู้เฒ่าฝีมือเช่นนี้ เหตุใดจึงต้องเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลเฉินข้าเพียงเพราะหญิงสาวสักคน? ไม่เท่าให้น้ำไม่ไหลข้ามทาง ท่านจากไปเดี๋ยวนี้ เรื่องวันนี้ข้าจะไม่ถือโทษก็ได้”
“ไม่ถือโทษ?” อวิ๋นเช่อราวกับได้ยินเรื่องขบขันยิ่งกว่าฟ้า สะบัดหน้าหัวเราะคำราม เสียงหัวเราะนั้นเปี่ยมด้วยความโศกเศร้าและโทสะไร้ที่สิ้นสุด
“ตอนที่พวกเจ้าลงมือกับนาง ควรจะคิดไว้แล้วว่าวันนี้จะมาถึง! ถ้าหาพวกเจ้าหานางไม่เจอ ก็ลงไปอยู่ด้วยกันกับนางซะ!”