แม้อวิ๋นเช่อจะไม่ได้พบยาวิเศษที่ใช้ได้กับวิญญาณที่เหลือรอดอยู่ในสำนักตระกูลเฉินก็จริง แต่ก็โชคดีได้พบวัตถุดิบหลักในการอัปเกรดดอกบัวสิบสองชั้นอย่างน้ำค้างผลเฉียงฉง ถือว่าเป็นความปีติที่ไม่คาดฝัน
ใช้เวลาเดินทางสักระยะ อวิ๋นเช่อกลับมายังสำนักโบราณแจกรดาว เมื่อเล่อเจิ้งเซียงหลิงและเย่ชิงซวงทราบข่าวการจากไปของจู่ถังถัง ใบหน้าของทั้งคู่ต่างจมอยู่ในความเชื่อไม่ได้
ทั้งสองพุ่งเข้ามาหาอวิ๋นเช่อ กำแขนเขาไว้แน่น เสียงสั่นเครือ "อวิ๋นเช่อ มันไม่จริงใช่ไหม ถังถังแข็งแกร่งขนาดนั้น ทำไมจะ..."
ดวงตาของเล่อเจิ้งเซียงหลิงแดงก่ำขึ้นทันที เม็ดน้ำตาใสระยิบหมุนวนในเปลือกตา พยายามฝืนไม่ให้ร่วงลงมา หลายปีที่ผ่านมาพวกนางสร้างความผูกพันเหมือนพี่น้องไว้ลึกซึ้ง จึงยอมรับไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะจากไปง่ายดายเช่นนี้
เย่ชิงซวงก็หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ แววตาเปี่ยมด้วยความตกตลึงและความไม่ยอมรับ นางรู้จักนิสัยของจู่ถังถังดี ดูเผิน ๆ เหมือนสนุกสนานไร้กังวล แต่แท้จริงแล้วหนักแน่นเด็ดเดี่ยวเหลือเกิน ทำไมจะไปจากโลกนี้ง่าย ๆ ได้...
อวิ๋นเช่อมองความโศกเศร้าของทั้งสอง ความเจ็บปวดในใจยิ่งทวีหนัก เขาเงยหน้าส่ายช้า ๆ "เป็นข้า... ที่ไปถึงช้าเกินไป"
เขาเล่าเหตุการณ์ที่จู่ถังถังระเบิดวิญญาณตนเองให้ฟังโดยสังเขป ทุกถ้อยคำเหมือนมีดบาดลึกเข้าที่ดวงใจ ทั้งของเขาเอง ของเล่อเจิ้งเซียงหลิงและเย่ชิงซวงด้วย
เล่อเจิ้งเซียงหลิงฝืนต้านไม่ไหวอีกต่อไป น้ำตาไหลพรากออกจากเบ้า รื้นลงตามแก้ม "เด็กโง่นั่น... ทำไมไม่ฝืนต่ออีกหน่อย..."