เพิ่งก้าวเข้าเขตแกนกลางเหมืองได้ไม่ทันไร ผนึกหินโดยรอบก็เริ่มส่งประกายเขียวอมฟ้าจาง ๆ เป็นกลิ่นเหม็นหวานเฉพาะตัวที่ซึมผ่านการหายใจลงสู่ปอด แม้แต่แสงสว่างยังมืดมิดลงทันตา มีเพียงดวงตาคำสาธใต้ผ้าดำที่ปิดตาอวิ๋นเช่อเท่านั้นที่มองเห็นทางเดินเบื้องหน้าได้แจ้งชัด
"พิษม่านนี้เข้มข้นกว่าที่หัวหน้าคนขุดบอกอีก เจ้าเอายาแก้พิษที่ข้ามอบไปเมื่อครู่กลืนสักเม็ด อย่าได้เข้าเงื่อนงำ"
เสินอู่กระชับกายตึงเครียด ตราดวงอาทิตย์ทองเล็ก ๆ เบื้องบนศีรษะส่องประกายวิ้งขึ้นเป็นวง แสงทองจาง ๆ ดันม่านพิษรอบกายอวิ๋นเช่อถอยไปครึ่งนิ้ว
"ข้าช่วยกันพิษภายนอกเพียงเท่านี้ หากเจ้าฝ่าลึกเข้าไปจริง ๆ ข้าก็คุ้มครองเจ้าไม่ไหว"
อวิ๋นเช่อหยิบยาแก้พิษออกมากลืนลงท้อง ความเย็นสบายไหลผ่านลำคอจมลงด้านในทันที ขับไล่ความมึนงงที่แผ่ปกคลุมสมองจนหายวับ เขาพยักหน้ารับ ควี่หยิบแผนที่สายแร่ดาร์กสตาร์ที่รีดมาได้ก่อนหน้าจากแหวนพื้นที่มิติ อาศัยแสงจางของดวงตาคำสาธเทียบทิศทาง
"ถูกต้อง ที่ซ่อนสมบัติของปีศาจเหมืองอยู่ข้างหลังประตูหินมืดนั่นเอง พวกเราเดินตามทางนี้ไม่ผิด"
ฝ่าลึกเข้าไปอีกราวครึ่งชั่วยาม ผนังหินเบื้องหน้าก็ปรากฏประตูหินที่ถูกเถาวัลย์ปกคลุมจริง ๆ บานประตูสลักรอยแกะสลักโบราณที่เลือนราง ดูท่าทางจะมีอายุยืนยาวนานมาแล้ว
อวิ๋นเช่อยื่นมาแหวกพิษเถาหนา ๆ ออก ก็เห็นร่องลึกขนาดเท่ากำปั้นอยู่กลางประตูหิน ขนาดพอดีกับหัวใจปีศาจที่เขาได้มาจากปีศาจเหมือง
"โฮ๊ะ ก็แค่นี้เองรึ ที่จริงกุญแจประตูนี้คือหัวใจปีศาจเหมืองนี่เอง สมบัติชิ้นนี้เป็นของข้าตามสวรรค์กำหนด"