เสียงคำจากไป เล่อเจิ้งเซียงหลิงกับเฟิ่งชู ทั้งสองเทพบรรพชนผู้เชี่ยวชาญมหาวิถีแห่งเพลิง ก็พุ่งตัวข้ามไปยังฝ่ายตรงข้ามก่อนใคร
แสงเพลิงสีแดงเพลิงสองสายพุ่งทะยานขึ้นฟ้า คลื่นความร้อนแผดเผาบีบให้นักรบต่างจักรวาลโดยรอบถอยร่นในทันที ไฟอันร้อนแรงของมหาวิถีเพลิงปะทะเข้ากับพลังสิงห์ร้าย ชั่วขณะนั้นเองที่สิงห์สีม่วงเข้มถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
หลงเหวินไท่เตรียมการมาแล้ว ยกมืออัญเชิญค้อนสายฟ้าออกมาหนึ่งกำ สายฟ้าสีม่วงเต็มฟ้าเหวี่ยงลงมาโครมใหญ่ ผ่าเปลวเพลิงที่พุ่งเข้าหาออกเป็นสองซีกอย่างห้ามไม่ได้ เขาหัวเราะฮาดังลั่น พลังสายฟ้ารอบกายคลุกคลีกลายเป็นเมฆพายุฟ้าผ่า ร่างทั้งร่างพร้อมเสียงฟ้าร้องคำรามพุ่งเข้าหาอวิ๋นเช่อ
"อวิ๋นเช่อ! วันนี้ข้าจะเอาคืนทุกสิ่งที่เป็นของข้า ตัดศีรษะเจ้าไป ถวายความขอบคุณแด่ท่านผู้เป็นใหญ่แห่งต่างจักรวาลที่เมตตาต่อข้า!"
อวิ๋นเช่อยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ เพียงปลายนิ้วสะบัดนำอย่างเบา ๆ พลังไม้จากจารึกประกาศเทพที่แขวนลงมารวมตัวเป็นโล่แสงกว้างใหญ่หนาหนาในทันที สายฟ้าสีม่วงเต็มฟ้ากระหน่ำลงบนโล่แสง เพียงกระเพื่อมระลอกบาง ๆ หนึ่งวง กระทั่งผิวโล่ยังไม่แตก
อวิ๋นเช่อยกมือส่งพลังดาบเทพไม้ออกไปหนึ่งดวง เร็วจนหลงเหวินไท่หนีไม่ทัน แทงทะลุไหล่ของเขาในพริบตา พลังเทพอันเต็มไปด้วยชีวิตชีวาแทรกซึมเข้าไปตามแผล ชั่วขณะนั้นบดขยี้เส้นพลังสายฟ้าบริเวณไหล่ของเขาจนแตกสลาย
หลงเหวินไท่เจ็บปวดจนคำรามลั่น ถอยหลังไปหลายก้าว จ้องมองอวิ๋นเช่อด้วยความไม่น่าเชื่อ
"เป็นไปไม่ได้ พลังสายฟ้าข้ายากยิ่งกว่าเมื่อก่อนนับพันเท่า ทำไมจะทำลายการป้องกันของเจ้าไม่ได้!"