อวิ๋นหลิงเสวี่ยบีบพู่กันวิเศษแน่นจนนิ้วเล็กขาวซีด ใบหน้าอันยังอ่อนเยาวกลับไม่แฝงความหวาดกลัวแม้เพียงเสี้ยว หากกลับประกายด้วยความจริงจังที่ไม่อาจวัดจากวัยของนาง
นางสูดลมหายใจลึก แล้วเทพลังจิตวิญญาณที่สะสมมาช้านานหลั่งไหลเข้าสู่พู่กันวิเศษเชื่อมวิญญาณหยินหยางโดยต่อเนื่อง ลายปลาหยินหยางบนด้ามพู่กันหมุนวนช้า ๆ เปล่งแสงอ่อนนุ่มเต็มไปด้วยความลึกลับ
“กำหนดเป้าหมายการลอกเลียน!”
อวิ๋นหลิงเสวี่ยเอ่ยเบา ๆ ดวงตากลมโตใสกระจ่างจ้องมั่นไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้า
นางชี้ปลายพู่กันวิเศษไปที่ชายหนุ่ม จิตวิญญาณรวมศูนย์สูงสุด ภายในโสตปัญญาพยายามร่างลมหายใจ การสั่นไหวของเทพอาถรรพ์ แม้แต่เอกลักษณ์แห่งเทพวิญญาณของอีกฝ่าย
เมื่อเห็นดังนั้น ดาบคลั่ง ชายวัยกลางคน ก็เบ้ปากหัวเราะเย้ยหยัน “เจ้าเด็กน้อยตัวจิ๋ว ขนยังไม่งอกครบเลยกล้ามาอวดวิชาหน้าข้า? พู่กันเน่า ๆ นี่มันมีประโยชน์อันใด?”
เขากอดอกสองข้าง ท่าทางรอดูละครตลก ชัดเจนว่าไม่เอาใจใส่การกระทำของอวิ๋นหลิงเสวี่ยแม้แต่น้อย
ในสายตาเขา เด็กแบเบาะที่ยังมีนมเปียกปนอยู่ แม้จะถือของวิเศษระดับเทพก็เถียง ก็ไม่อาจสร้างคลื่นลมอันใดได้
ส่วนฮั่วจิ้นฉางต่างตั้งรับเต็มกำลัง พลังเทพหมุนวนรอบกาย พร้อมปลดปล่อยการ์ดปลุกเทพตกต่ำเพื่อสนับสนุนทุกเมื่อ ไม่ว่าพลังของอวิ๋นหลิงเสวี่ยจะยังไม่เริ่มผลหรือหมดฤทธิ์แล้ว นางรู้ดีถึงความน่ากลัวของพู่กันวิเศษของธิดา แต่ก็รู้เช่นกันถึงความไม่แน่นอนและการสูญเปล่าพลังของมัน จึงลับ ๆ อธิษฐานขอให้ผลลัพธ์เป็นที่น่าพึงพอใจ