ซูเมี่ยวอินสูดลมหายใจลึก ๆ หลับตาพริ้มชั่วครู่ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ระดับพลังบนร่างนางพุ่งทะยานขึ้นถึงภูมิปฐมเทพระดับสูงสุดโดยตรง
ในขณะนี้ ผิวกายของซูเมี่ยวอินปรากฏรอยแตกร้าวขึ้น ในรอยแตกนั้นเปล่งประกายระยิบระยับสีฟ้าขาว จากนั้นนางชี้มือขวาออกไปเล็กน้อย ดึงกระบี่ไม่ไกลนั้นกลับมาเฝ้ากาย
ต่อจากนั้น ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของหลินฟานกับถงซีจื้อ นางวาดดายกระบี่เป็นดอกไม้ แล้วแทงกระบี่ลงเข้าที่กลางท้องตนเอง
"หนทางสู่ชาติหน้า! กระบี่สละชีพ! มหาวิถีรวมวิญญาณ! ตัดจิตตัดวิญญาณ! ผนึก!"
เมื่อสุดถ้อย กระบี่เสียงสยองฟ้าเทพปีก ของวิเศษระดับวิญญาณเทพ สั่นสะเทือนรุนแรง ชัดเจนว่าตระหนักได้ถึงเจตนารมณ์ของเจ้าของ และพยายามขัดขวาง
ซูเมี่ยวอินปากเม้มเลือด นางลูบด้ามกระบี่เบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน
"เก๋านะ! อย่างออกหน่า! เราไปด้วยกัน"
การสั่นสะเทือนของดาบกระบี่ค่อย ๆ สงบลง ราวกับเข้าใจถึงความตั้งมั่นของเจ้าของ แสงอสนีที่เคยเต้นระรื่นบนดาบกระบี่กลายเป็นสีฟ้าขาวอันเงียบสงบ เหมือนประกายสุดท้ายของดวงดาวที่กำลังใกล้ตาย
กระบี่เสียงสยองฟ้าเทพปีกค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับร่างของซูเมี่ยวอิน อาณาเขตอสนีสีฟ้าขาวระเบิดออกโดยมีนางเป็นศูนย์กลาง ณ ใจกลางวงล้อเทพที่ปราดด้วยรอยแตกร้าวเบื้องหลัง ปีกอสนีหนึ่งคู่กางออก
เครื่องนุ่งห่มบนร่างนางเลือนหายไปทั้งหมด หวนคืนมาเป็นชุดสงครามสานจากแสงอสนีสีฟ้าขาว ลายรักอสนีเล็ก ๆ ประดุจสิ่งมีชีวิตเคลื่อนไหวไปมาบนชุดสงคราม แผ่พลังทำลายที่ทำให้จิตใจสั่นสะเทือน