ฉินหงส่ายร่างขึ้นขวางไว้เบื้องหน้าอวิ๋นเช่อ พลังกระแสบู๊แห่งปรมาจารย์ระเบิดซ่านออกจากทั่วร่าง กล่าวเสียงหนักแน่นว่า "พวกเฮยเชินกู่ซุ่มซ่อนมานานเช่นนี้ ที่สุดก็กล้าโผล่มาเองเสียที"
หวังจางเล็งนิ้วไล่บนกรงเล็บเหล็กที่ฝังลวดลายกระดูกในอุ้งมือ ชำเลืองมองเจียงฉาที่อยู่ข้าง ๆ แล้วหัวเราะเยาะ "สาวน้อยคนนี้ขโมยตัวอย่างของพวกข้าไป ยังฆ่าพี่น้องของพวกข้าไปหลายคน วันนี้พวกข้าจะไม่เพียงเอาตัวอย่างคืนเท่านั้น แต่จะย่อยสมาคมวิถีบู๊แห่งนี้ให้ราบคาบ กวาดทุกอุปสรรคที่ขวางทางให้เฮยเชินกู่เสียด้วย"
เจียงฉากอบกล่องแน่นจนฝ่ามือขาว พอทวนพลังภายในก็ถูกคลื่นพลังหนึ่งของหวังจางฟาดเข้ากลางอก กระเด็นร่วงลงไปอีกครั้ง
ฉินหงโกรธสั่น ร้องคำรามแล้วออกมือปะทะ คลื่นพลังที่ปะทะกันสั่นสะเทือนซากกำแพงสนามฝึกจนแตกกระจายเกลื่อน แต่เพียงไม่ถึงร้อยเพลงมือ ฉินหงก็ค่อย ๆ เสียที
ชราภาพย่อมไม่อาจสู้เวลา มือเดียวรับปรมาจารย์ถึงสามคนย่อมไม่อาจรองรับ ก่อนจะถูกจินเฉิงฟันดาบเปิดบ่าจนเลือดซึมทะลุชุดวิถีบู๊
จินเฉิงได้เปรียบก็ไม่ยอมปล่อย ปลายดาบหักเลี้ยวแทงตรงลำคอฉินหง ชั่วขณะที่เกือบสำเร็จ ร่างหนึ่งบังเกิดขึ้นเฉียดข้างจินเฉิง ยกมือขึ้นอย่างสบายอารมณ์แล้วกุมข้อมือเอาไว้ บิดเบา ๆ หนึ่งที มีแต่เสียงกร๊วกดังกึกก้อง แขนทั้งส่วนของจินเฉิงถูกบิดจนบิดเบี้ยว การกรีดร้องสุดเสียงดังก้องทั่วสังเวียน
หวังจางกับจ้าวชิงจั๋วตกตะลึงหนัก ทั้งสองแม้แต่จะเห็นว่าอวิ๋นเช่อเคลื่อนไหวอย่างไรก็ไม่ได้ คนคนนี้เมื่อครู่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสุขสงบ แท้จริงแล้วไฉนจึงมาอยู่เบื้องหน้าได้ฉับพลัน?
"เจ้าคือผู้ใด? กล้าแตะต้องเรื่องของเฮยเชินกู่พวกเราอีกหรือ!"
ความระแวงในใจหวังจางลุกลาม จ้องอวิ๋นเช่อไม่วางตา นิ้วก็แอบเกี่ยวเข้ากับยารักษาพันธุกรรมที่ซ่อนไว้ในปลายแขนเสื้อ
อวิ๋นเช่อปล่อยมือแล้วผลักจินเฉิงออกไป พอดีเข้าปะทะกับจ้าวชิงจั๋ว ท่านค่อย ๆ ตบมือสองสามที น้ำเสียงยังเรียบเฉยเหมือนเดิม