อวิ๋นเช่อเก็บกฎคำสาปอย่างไม่ใส่ใจ ฝูงชนจึงได้สติจากความตะลึง
"นี่... นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?"
ไต้เชียงหน้าซีดเผือด ก้าวถอยหลังอย่างคลอนแคลน โอกาสก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่เขารอคอยอย่างยากลำบาก จะสูญสิ้นไปเช่นนี้หรือ?
"ฮ่าๆๆ... ข้าหายแล้ว ข้าหายแล้วโว้ย!"
ไต้เหยียนหัวเราะลั่นกระโดดลงจากเตียง เมื่อไร้กฎคำสาปรบกวน กลิ่นอายบนร่างเขากลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
ไต้เชียงมองภาพนั้น สีหน้าดำทะมึนราวกับจะหยดเลือดออกมาได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและหมดหนทาง
โอวฮ่าวเฉิงยืนอยู่ด้านข้างก็มีสีหน้าไม่อยากเชื่อ ปกติคิดว่าอาจารย์ต้องตายแน่ ชีวิตดีๆ ของศิษย์อาจารย์กำลังจะมาถึง ไม่คิดว่าอวิ๋นเช่อจะแก้ปัญหาได้ง่ายดายเพียงนี้
ฉินเคออีกลับมีสีหน้ายินดีปรีดา แววตามองอวิ๋นเช่อก็เพิ่มความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
อวิ๋นเช่อกลับไม่สนใจปฏิกิริยาของผู้คน เพียงยิ้มกล่าว "ท่านเจ้าสำนักไต้ ค่าตอบแทนข้าไม่เอาแล้ว ตามกฎเดิม ให้ข้าเข้าห้วงวิญญาณเดินเล่นสักรอบ"
ไต้เหยียนได้ฟัง มุมปากที่กำลังยินดีก็กระตุกทันที เขายังจำสภาพน่าเวทนาตอนเข้าห้วงวิญญาณคราวก่อนได้ ทั้งห้วงวิญญาณบอกได้คำเดียวว่าว่างเปล่า ตอนนี้เพิ่งฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาบ้าง หรือจะให้อีกฝ่ายเข้าไปทำลายอีกรอบ? ถ้าอย่างนั้นเขตต้องห้ามห้วงวิญญาณของเขาจะยังต้องการอยู่ไหม?