“ยักษ์ตนนี้ สูงอย่างน้อยเจ็ดสิบกว่าเมตร! หรือว่าจะเป็นเผ่ายักษ์ในตำนาน?”
อวิ๋นเช่อยืนสังเกตการณ์อยู่ไกลๆ ใจคาดเดาไปต่างๆ นานา ในเมื่อมีเงือกแล้ว เผ่าพันธุ์อื่นก็คงไม่แปลก
แต่ทว่า ยักษ์ตนนี้ดูเหมือนไม่ใช่สิ่งมีชีวิต หากถูกลูกเล่นของผู้แข็งแกร่งบางคนหลอมเป็นหุ่นเชิด
เขามีลางสังหรณ์ว่า ทันทีที่เข้าใกล้ระยะหนึ่ง ยักษ์ตนนี้จะตื่นขึ้น
“ไม่รู้ว่าจะคว้าของดีจากหุ่นยักษ์ตนนี้ได้หรือเปล่า?”
คิดพลาง อวิ๋นเช่อก็ร่ายมือทิพย์ใส่มันทันที
“ติ๊ง! จับกุมสำเร็จ ยินดีด้วย ท่านได้รับสมบัติระดับเทพ ดาบฟันม้าทรงอานุภาพ”
อวิ๋นเช่อยิ้มชอบใจ ดาบฟันม้าที่เดิมถูกหุ่นยักษ์ถือไว้ บัดนี้หายวับไปแล้ว
แต่เพราะยังไม่เข้าเงื่อนไขปลุกพลัง หุ่นยักษ์จึงยังคงหลับใหล
“แหะๆ อย่างนี้ก็สนุกสิ พอถึงเที่ยงคืน ข้าจะฉกของดีบนตัวเจ้ามาให้หมด”
เขาเดาว่า ถ้าเป็นแค่หุ่นเชิด หน้ากากผียมทูตบนหน้ามันก็น่าจะฉกมาได้ตรงๆ
แน่นอน นี่เป็นแค่การคาดเดา เพราะเขาฉกหน้ากากจากคนเป็นไม่ได้
นี่คือกฎของโลกนี้ หน้ากากคือชีวิตของพวกเขา ไม่อาจทำลายพวกมันโดยตรง
อวิ๋นเช่อปล่อยยานเหาะเงินลอยค้างกลางอากาศ มือหนึ่งกินอาหารเย็น มือหนึ่งรับบริการใกล้ชิดจากสาวใช้หมายเลขศูนย์ นั่งรอเวลาเที่ยงคืนมาถึงอย่างใจเย็น
เวลาผ่านไปทีละนาที เมื่อแสงอรุณแรกผ่าความมืด วันใหม่ก็มาเยือน
อวิ๋นเช่อแววตาฉายแววตื่นเต้น ไม่ลังเลที่จะใช้การจับกุมแบบเลือกอีกครั้ง
“ติ๊ง! จับกุมสำเร็จ ยินดีด้วย ท่านได้รับหน้ากากผียมทูต”