อวิ๋นเช่อจ้องมองเด็กสาวที่สีหน้าหวาดกลัวแต่แววตาแน่วแน่ ก่อนจะค่อย ๆ ลดกรงเล็บวายุเสียงลง
เขานึกไม่ออกเลยว่า ตนเองกับเด็กสาวที่ดูอายุเพียงสิบสี่สิบห้าปีคนนี้ จะมีความเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร และสุดท้ายยังมีลูกสาวด้วยกันอีก!
“หนูน้อย ข้าไม่ใช่บอกเจ้าแล้วหรือว่าอย่าออกมา”
ฮั่วฉือคุนได้สติ รีบดึงเด็กสาวไปข้างหลังตนทันที
เขามองไปยังอวิ๋นเช่อแล้วเอ่ยว่า “นี่เป็นเรื่องระหว่างข้ากับท่าน ขอท่านอย่าได้ลำบากนางเลย”
อวิ๋นเช่อเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดไปมาระหว่างฮั่วฉือคุนกับเด็กสาว เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็หดคืนพลังต้นกำเนิด กรงเล็บวายุเสียงจึงสลายไปด้วย
เขามองเด็กสาวแล้วถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าชื่ออะไร เหตุใดไร้หน้ากากแล้วยังปลอดภัยดี”
เด็กสาวโผล่หน้ามาจากหลังฮั่วฉือคุน ตอบอย่างระมัดระวังว่า “ข้าชื่อฮั่วซือหาน ส่วนเรื่องที่หน้ากากแตกแล้วไม่มีผลอะไร ข้าเองก็ไม่ทราบ”
“ฮั่วซือหาน...” อวิ๋นเช่อทวนชื่อแปลกหูนี้ซ้ำแล้วผงกศีรษะเล็กน้อย “เอาล่ะ พวกเจ้าไปได้”
สิ้นคำ ฮั่วฉือคุนกับฮั่วซือหานต่างชะงัก อีกฝ่ายยอมปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?
“ท่าน ไม่ฆ่าข้าหรือ?” ฮั่วฉือคุนถามอย่างไม่เข้าใจ เป็นคำถามที่ไร้หัวไร้ท้าย
อวิ๋นเช่อทำสีหน้าเย็นชาเสแสร้ง “ถ้ายังไม่ไปอีก ข้าจะเปลี่ยนใจเดี๋ยวนี้”
ฮั่วฉือคุนไม่กล้าพูดมาก รีบฉุดบุตรสาวของตน ทะยานมุ่งไปยังที่ไกล
ยามจากไป ฮั่วซือหานหันมามองอวิ๋นเช่ออีกครั้ง เหมือนต้องการจดจำใบหน้าของเขาไว้