อวิ๋นเช่อตกตะลึงในใจ รีบใช้วิชาเร้นกายไท่ซูเซินคงปู้ถอยหนีอย่างรวดเร็ว
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าแม้แต่ของวิเศษระดับเทพวิญญาณยังมีวันถูกทำลาย น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก
“หืม? ที่แท้ก็เป็นวิชาเร้นกายต้องห้ามที่เกี่ยวข้องกับเวลา ช่างหาชมยากจริง ๆ รอบที่สาม”
เติงซวี่เฮ่อพูดยังไม่ทันจบ พิณยักษ์ไร้รูปกลางอากาศก็พลุ่งแสงดำจ้าเสียดแทงนัยน์ตา โน้ตเพลงที่บิดเบี้ยวนับไม่ถ้วนรวมตัวกันเป็นพญางูยักษ์แห่งเสียงที่ดุร้าย อ้าปากใหญ่โตดุจอ่างเลือดตรงเข้าโถมใส่อวิ๋นเช่อ
สายตาอวิ๋นเช่อเยียบเย็น มือซ้ายประสานเป็นอาคม วิชาตราประทับขั้นสูงสุด “ธุลีหมื่นภพดับสูญ” ผุดขึ้น รอยประทับสีเทาแห่งความหายนะพลุ่งออกมาจากกลางฝ่ามือ ผ่านไปถึงไหนแม้แต่มิติยังเกิดระลอกคลื่นไหม้เกรียมเป็นสีดำ
เขาผลักวิชาตราประทับออกไปข้างหน้าอย่างรุนแรง ตราธุลีดับสูญนั้นกลายเป็นหงส์เพลิงยักษ์ที่บดบังฟ้าคลุมดินในพริบตา เมื่อกางปีกออก คลื่นความร้อนอันแผดเผาก็ระเหยปีศาจเสียงโดยรอบจนสิ้นซาก แล้วชนเข้ากับพญางูยักษ์แห่งเสียงอย่างสนั่นหวั่นไหว
—ตูม!
พลังงานคลื่นกระแทกจากการปะทะกันแพร่กระจายออกไปโดยรอบ ภาพสงบสุขทั่วทั้งชั้นที่เก้าแตกสลายในชั่วพริบตา เผยให้เห็นโครงสร้างตัวหอคอยสีดำสนิทเบื้องล่าง
พญางูยักษ์แห่งเสียงส่งเสียงร้องแหลมกู่ก้องอย่างทรมานท่ามกลางเพลิงเถ้าธุลีที่เผาผลาญ โน้ตบนผิวลำตัวแตกสลายไปเรื่อย ๆ สุดท้ายกลายเป็นควันดำจางหายไป