“เคี้ยวครืดครืด——!”
เสียงกระดูกร้าวแตกแตกลาญดังต่อเนื่องกันจนน่าขนลุก ฉลององสีเงินขาวอันยาวบนหน้าอกชายผู้นั้นถูกเลือดเปียกป่อนไปทั้งตัวในพริบตา ทั้งร่างเหมือนว่าวขาดสายปลิวตัวไปอีกครั้ง ยังไม่ทันตกพื้นก็ปลดปล่อยเลือดออกมามหาศาล ลมหายใจรี่ลงจนสุดขีด เห็นได้ชัดว่าไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อ
เมื่อล้มลงถึงพื้น ใบหน้าที่บวมโตของชายผู้นั้นจ้องมองอวิ๋นเช่อด้วยความเกลียดชังอันดำมืด แล้วเปล่งเสียงอย่างทรมานว่า “เจ้า...เจ้ากล้าฆ่าข้า เหล่าเทพแห่งราชอาณาจักรเพลิงมั่นจักไม่ปล่อยเจ้าไป” สิ้นคำ ศีรษะของชายผู้นั้นก็หักเอียงลง วิญญาณเทพกระจัดกระจาย สิ้นชีพอย่างถ้วนถี่
“เสียงดัง! ยึดครองสำเร็จ ยินดีด้วยที่ได้รับค่าสมบัติเทพสายพลัง 20 หน่วย สมบัติเทพสายความเร็ว 18 หน่วย สมบัติเทพสายป้องกัน 15 หน่วย”
“เสียงดัง! ปราบผู้เกรียงไกรแห่งภูมิมหาราชาเทพระดับสูงสุดสำเร็จ ประสบการณ์ +780 ล้านล้าน”
อวิ๋นเช่อเหวี่ยงหมัดเบา ๆ มองชายผู้นั้นที่นอนแน่นิ่งราวกับหมาตาย ลมหายใจใกล้ดับ ในดวงตาไม่มีคลื่นลมแม้แต่น้อย
คู่ต่อสู้ระดับนี้ สำหรับเขา ก็เพียงแค่ตั๊กแตนตำข้าวที่ตัวโตกว่าปกตินิดหน่อยเท่านั้น
“ราชอาณาจักรเทพที่ผู้สืบทอดแห่งจูหรง เทพแห่งเปลวเพลิงสร้างขึ้นงั้นหรือ ข้าก็อยากเห็นสักหน”
ว่าแล้ว เขาก็หยิบข้าวของติดตัวของชายผู้นั้นเก็บเข้าไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วกวาดด้วยญาณเทพ พบว่านอกจากเซียงเจิ้นเทพและวัตถุเทพธรรมดาอีกไม่กี่ชิ้นแล้ว ยังมีกระดูกสัตว์ชิ้นหนึ่งสลักลวดลายดาบอยู่ ดูท่าทางเหมือนยังไม่สมบูรณ์
“ของนี้คงมีอีกครึ่งหนึ่งอยู่”
“เสียงดัง! ยินดีด้วยที่ปลุกใช้ภารกิจระดับเทพ ‘เพลงสรรเสริญแห่งดาบเทพแห่งความสูญมิลับ’ ยอมรับหรือไม่?”