“ขั้นเซียนมนุษย์งั้นหรือ? งั้นข้าจะได้ดูให้ดี ว่าขั้นนี้มีสิ่งใดพิเศษกันแท้”
อวิ๋นเช่อไม่ตื่นตูม เซียนหยวนไท่ซวีรอบกายค่อย ๆ ลอยขึ้น รัศมีสีขาวบริสุทธิ์ปะทะกับสายฟ้าสีม่วงทองของหลินฟานบนแท่นบูชา ก่อนคลื่นกระแทกที่ตาเปล่ามองเห็นได้
“แต่เจ้าว่าขั้นเซียนมนุษย์มีภูมิคุ้มกันพลังภายนอกสินะ? ข้าก็อยากลองดูซิ ว่าจะวิเศษอย่างที่เจ้าว่าจริงหรือไม่”
คำยังไม่ทันจบ หลินฟานก็ขยับตัวก่อนแล้ว ปลายเท้าแตะหินแท่นบูชา ทั้งร่างกลายเป็นสายฟ้าผ่าสีม่วงทอง พร้อมเสียงระเบิดฉีกอากาศพุ่งตรงเข้าหัวใจของอวิ๋นเช่อ หอกสงครามเทพสายฟ้ายังไม่ทันแตะถึงตัว พลังคลื่นสายฟ้าเซียนอันเฉียบคมก็เฉือนฉลองอวิ๋นเช่อจนสั่นไสว
อวิ๋นเช่อเอียงตัวหลบปลายหอก เซียนหยวนสีขาวบริสุทธิ์รวมไว้ที่หมัด ทุบเข้าที่บ่าของหลินฟานอย่างหนักหน่วง หมัดปะทะเกราะสายฟ้า ระเบิดเศษสายฟ้ากระจายเต็มฟ้า หลินฟานถอยไปเพียงสองก้าว เกราะสายฟ้าที่บ่ายุบลงเพียงเล็กน้อย แล้วกลับคืนสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว
“ฮึ! ข้าบอกแล้วว่าพลังภายนอกทำอันตรายเนื้อเซียนของข้าไม่ได้!”
หลินฟานหัวเราะก้อง ข้อมือหมุนพลิ้ว หอกสงครามเทพสายฟ้ากวาดออกเป็นฝนสายฟ้าเซียนอันกว้างใหญ่ สายฟ้าน้อยนับพันนับหมื่นพุ่งเข้าหาอวิ๋นเช่อทั้งร่าง
ร่างของอวิ๋นเช่อสั่นไหว ชั่วขณะกลายเป็นสามร่างแยกหลบสายฟ้า ร่างแท้จริงลอดไปด้านหลังหลินฟาน จารึกจิตแห่งจักรวาลและกาลเวลาเงียบ ๆ ฟาดลงที่หลังของเขา
เนื้อจารึกสีเทาดำปะทะเกราะสายฟ้า ครั้งนี้สั่นจนเกิดรอยแตกขึ้นโดยตรง หลินฟานครางในลำคอ พุ่งตัวไปข้างหน้า หันกลับกวาดหอกหนึ่งที บังคับให้อวิ๋นเช่อถอย
เขาก้มมองรอยแตกบนเกราะสายฟ้าที่บ่า แม้จะฟื้นคืนสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว แต่ใบหน้าก็ยังแสดงความโกรธและตกใจออกมา
“พลังของเจ้า...กล้าแข็งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!”
หลินฟานตกใจมาก อีกฝ่ายเพียงอาศัยพลังจากร่างกายล้วน ๆ ก็สามารถทำลายการป้องกันของเกราะเซียนของเขาได้ ช่างน่าขนลุงจริง ๆ