หลินฟานสะทุนยืนขึ้น มหาวิถีสายฟ้าเทพเรืองระงับรุนแรง แต่ไม่อาจรีดภูตพลังเซียนแม้เศษเสี้ยวที่จะสู้ต่อได้อีกแล้ว
อวิ๋นเช่อเดินช้า ๆ ไปยืนต่อหน้าเขา เสียงเรียบเฉย "เจ้าอาศัยการผลาญศักยภาพฝืนเปิดขอบเขต ฐานรากจึงเลื่อนลอย ยังไม่ทันแตะแม้แต่ธรณีประตูแห่งภูมิเซียนจริง ๆ พลังที่เจ้ามีก็เป็นเพียงสิ่งที่ถูกกองสุมขึ้นมาด้วยพลังภายนอก แล้วจะชนะได้อย่างไร? เจ้าว่าภูมิเซียนไม่ติดพลังนอกวิถี แต่ตราบจนตายเจ้าก็ไม่เข้าใจ ว่านอกวิถีที่แกร่งกล้าที่สุดอย่างแท้จริง คือพลังสัมบูรณ์ที่เหนือกว่าเจ้าไกลลิบมาโดยตลอด"
หลินฟานสั่นสะท้านทั้งกาย จ้องมองหมัดที่ห้อยลงของอวิ๋นเช่อ แล้วหัวเราะขื่นขมขื่นหนึ่งเสียง
"ข้าแพ้แล้ว ขอเจ้าฆ่าข้าเสียเถิด หาใด้เพียงแต่ตราบจนตายข้าก็ยังไม่ยอมรับ คำแค้นของท่านหัวหน้าหมู่บ้านข้ายังไม่ได้ทวงคืน นั่นคือไร้ความสามารถของข้าเอง"
"การที่เจ้าต้องการล้างแค้น ข้าไม่โทษเจ้า ต่างฝ่ายต่างรับใช้นายเพียงเท่านั้น"
อวิ๋นเช่อหุบหมัดลง แล้วเอ่ยว่า "เจ้าปรารถนาความตายเพียงใจเดียว ข้าจะปฏิบัติตามความประสงค์นั้น"
คำยังไม่ทันจบ อวิ๋นเช่อคว้าหม้อแรงดันคริสตัลออกมา แล้วเทภูตพลังเซียนที่เหลือทั้งหมดในกายลงไปในนั้น
"ท่านหลิน ท่านเซียนหลักสั่งให้พวกเราคุ้มครองท่านให้ปลอดภัย ท่านจงไปก่อน พวกเราจะรั้งมันเอาไว้"
ขณะนั้น ผู้บำเพ็ญจากจักรวาลนอกกว่าสิบนายปรากฏกาย ทุกนายล้วนมีพลังถึงระดับสูงสุดแห่งขั้นบรรพเทพ