อวิ๋นเช่อยัดขนมปังข้าวเซียนคำโตกินค้างไว้ครึ่งหนึ่งลงไปในอกเสื้อ บีบคั้วคันไถหยกเสวียนแน่นพร้อมยิ้มแฉ่ง ดวงตาคาถาใต้ผ้าสีดำที่ปิดตาเปล่งแสงสีเทาจาง ๆ
"ยุ่งยากอะไรนัก พอดีพวกเราพึ่งมาถึงยังไม่มีที่หลบภัยเลย ถ้าได้สิ่งนี้มา บางทีอาจได้แลกมื้ออาหารอร่อย ๆ มากินด้วย"
ลูกแมวดำเล็กส่ายหน้า "เจ้าอย่าดูถูกมันนัก มันมีฝีมือระดับเซียนภูมิห้าชั้น นอกจากหัวหนากรรมกรเหมืองแล้ว ณ ที่นี้ไม่มีใครต้านทานมันได้อีกแล้ว"
อวิ๋นเช่อตกใจในใจ เซียนภูมิแบ่งออกเป็นเก้ารอบ หนึ่งรอบคือหนึ่งแดนฟ้า แต่ละรอบแบ่งย่อยออกเป็นเก้าชั้น
ตอนนี้เขายังไม่ถึงแม้แต่เซียนภูมิชั้นหนึ่ง ถ้าปะทะกันตรง ๆ ไม่ตายก็ถูกทุบทิ้ง
ไม่ลังเล อวิ๋นเช่อหันตัววิ่งมุ่งไปยังทิศที่หัวหนากรรมกรเหมืองยืนอยู่
แต่ของล้ำค่าขนาดนี้ เขาย่อมต้องแอบลูบคลำมันสักสองสามที
"ติง! จับสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับพลังเซียน 9 หน่วย"
"ติง! จับสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับพลังเซียน 10 หน่วย"
"ติง! จับสำเร็จ......"
จับต่อเนื่องห้าครั้ง อวิ๋นเช่อได้แต่พลังเซียน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจับอย่างอื่น หาแต่วิญญาณรวมหยินตนนี้ไม่มีของดีอะไรน่าสนใจเลย จะจับพลังเซียนที่ใช้ประโยชน์ได้ยังดีกว่า
วิญญาณรวมหยินนั้นดูจะสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของอวิ๋นเช่อ มันกรีดร้องแหลมเสียงหนึ่ง สะบัดกรรมกรที่วิ่งหนีต่อหน้าหลุดออกจากตัว แล้วเงาดำบิดเบี้ยวก็พุ่งเข้ามาหาอวิ๋นเช่อ พร้อมพลังเย็นเจือกระดูก ทำให้อุณหภูมิรอบ ๆ ตกลงฮวบในพริบตา
อวิ๋นเช่อระวังตัวมานาน ฝีเท้าก้าวตามวิถีเงาเฉพาะแห่งวิญญาณวัวพรากไปทางข้างหนึ่ง หลบพลังหยินที่พุ่งฆ่าเข้ามา