เมื่อคิดได้ดังนี้ อวิ๋นเช่อจึงใช้พรสวรรค์หวนคืนกาลเวลากับฉีต้าเป่าที่กำลังฝึกวิชาอยู่ในลานบ้านทันที
เขาอยากดูเสียหน่อย ว่าพลังฝึกปรือและพรสวรรค์ทั้งหมดของตน ถูกเด็กน้อยนี่สลับเอาไปหรือไม่
ถูกต้อง อวิ๋นเช่อเดาไม่ผิด ตัวการสำคัญคือเด็กน้อยนี่จริงๆ
เพียงแต่ เพราะเขารู้แผนการของอีกฝ่ายล่วงหน้า ขโมยการ์ดสลับพลังฝึกปรือไปได้ จึงทำให้อีกฝ่ายไม่สำเร็จ
“เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย ไม่ว่าชาติก่อนเจ้าจะเป็นใคร ชีวิตนี้ข้าขอรับไว้”
ไม่ลังเลอีกต่อไป อวิ๋นเช่อปามีดดับสูญใส่อีกฝ่ายทันที
ภายใต้กฎเกณฑ์แน่นอนที่โจมตีโดนร้อยส่วนร้อย มันปรากฏขึ้นตรงหว่างคิ้วของฉีต้าเป่าราวกับลัดเลาะผ่านห้วงเวลามิติ
แต่ทว่า ขณะที่มีดดับสูญกำลังจะทิ่มทะลวงวิญญาณ นัยน์ตาของฉีต้าเป่ากลายเป็นสีฟ้าเทอร์ควอยซ์ มือขวาถูกเกล็ดปกคลุม จับกริชไว้แน่นพลางบีบจนบิดเบี้ยว แตกหัก และใช้การไม่ได้
“ผู้ใดบังอาจลอบทำร้ายข้า” ฉีต้าเป่าตวาดด้วยโทสะ น้ำเสียงกร้าวเกราและทรงอำนาจ
ไป๋เสวียนจ้าวกับมู่ชิงเสียได้ยินเสียงจึงพุ่งออกมา เมื่อพวกเขาเห็นฉีต้าเป่าที่ตื่นรู้ก่อนกำหนด สีหน้าก็ยินดีปรีดาขึ้นมาทันที รีบย่อเข่าข้างเดียวคารวะ
“เทพราชา ท่านตื่นรู้มังกรวรยุทธ์ก่อนกำหนดแล้ว!” มู่ชิงเสียกล่าว
ฉีต้าเป่าคำรามในลำคอพยักหน้า “นี่คือไม้ตายสุดท้ายที่ข้าทิ้งไว้ตั้งแต่ชาติก่อน แต่การตื่นรู้ก่อนกำหนดไม่เป็นผลดีต่อข้า ข้าทำได้แค่ฟื้นตื่นชั่วคราว แผนการทั้งหมดเลื่อนให้เร็วขึ้น หาคนที่ชื่ออวิ๋นเช่อ ไม่ว่าตอนนี้เขาอยู่ในขอบเขตขั้นไหน ต้องสลับพลังฝึกปรือและพรสวรรค์ของเขามาให้ข้า”