ตำหนักตระกูลฮั่ว ห้องของฮั่วจิ่นชาง อวิ๋นเช่อหยิบยาโอสถสวรรค์ขั้นเก้าระดับเทพออกมา แล้วกล่าวอย่างละเอียดว่า "หากเจ้ากินยานี้เข้าไป แม้จะรักษาโรคของเจ้าได้ แต่หลังจากรักษาหายแล้ว เจ้าอาจเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เจ้ายังยอมเสี่ยงอีกหรือไม่"
ใบหน้าซีดเซียวของฮั่วจิ่นชางปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ เอ่ยว่า "ต่อให้เป็นมนุษย์ธรรมดา ก็ยังดีกว่าตายมิใช่หรือ"
ฮั่วฉือคุนที่อยู่ด้านข้างก็กล่าวว่า "ใช่แล้วท่านอวิ๋น ขอเพียงช่วยชีวิตน้องสาวผู้อาภัพของข้าได้ ต่อให้นางเป็นมนุษย์ธรรมดาที่ฝึกฝนไม่ได้ ข้าก็จะปกป้องนางให้ปลอดภัยชั่วชีวิต"
"ดี สำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเจ้าเอง" สิ้นเสียง อวิ๋นเช่อก็ยื่นยาโอสถสวรรค์ให้แก่มือของฮั่วจิ่นชาง
ฮั่วจิ่นชางไม่ลังเลแม้แต่น้อย รับยามาแล้วใส่ปากกลืนลงไป
ในพริบตา พลังอันยิ่งใหญ่ลึกลับก็ปะทุขึ้นภายในร่างนาง พลังนั้นเหมือนคลื่นน้ำบ้าคลั่ง ซัดสาดไปทุกส่วนของร่างกายนางอย่างไม่ปราณี
ฮั่วจิ่นชางรู้สึกเพียงความเจ็บปวดรุนแรงทั่วร่าง ราวกับมีคมมีดนับไม่ถ้วนกรีดเฉือนเลือดเนื้อ กระดูก และวิญญาณของนาง นางกัดริมฝีปากแน่น เหงื่อเม็ดใหญ่เท่าเมล็ดถั่วไหลรินลงมาจากหน้าผาก แต่ตลอดเวลาไม่ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแม้แต่น้อย
เมื่อเวลาผ่านไป พลังบ้าคลั่งนั้นก็ค่อย ๆ อ่อนโยนขึ้น เริ่มบำรุงหล่อเลี้ยงร่างกายของนางอย่างช้า ๆ
ใบหน้าซีดเซียวของฮั่วจิ่นชางเริ่มมีเลือดฝาด ลมหายใจที่เคยอ่อนแรงก็ค่อย ๆ มั่นคงและแข็งแรง
อวิ๋นเช่อเฝ้าสังเกตการเปลี่ยนแปลงของฮั่วจิ่นชางอย่างใกล้ชิด เห็นอาการของนางค่อย ๆ ดีขึ้น ใจก็รู้สึกโล่งอกไปบ้าง