ชิงหลานส่งเสียงร้องต่ำ หมอกสายลมรอบกายพลุ่กล้น ร่างทั้งหมดเปลี่ยนเป็นเงาสีเขียวมรกต เงาเขียวนับไม่ถ้วนพร้อมใบมีดลมพุ่งฟันเข้าหาร่างของอวิ๋นเช่อทุกจุด
หวงเสวียนก็คุมลมหายใจได้ หมัดทั้งสองบรรจุพลังวิถีปฐพีหนักอึ้ง ต่อยลงไปทีละหมัดจนพื้นดินแตกร้าว บังคับให้อวิ๋นเช่อต้องล่าถอยไปจนชิดหินยักษ์กลางหุบเขา
เล่อเจิ้งเซียงหลิงเห็นดังนั้นจึงจุดเพลิงเขียวในกายขึ้น กำลังจะเข้าไปช่วย แต่อวิ๋นเช่อเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าเฝ้าดูสามคนนั้นให้ดีก็พอ ผู้เฒ่าทั้งสามนี่ไม่มีเจตนาดีอะไร"
ว่าแล้ว อวิ๋นเช่อก้าวเท้าหนึ่งครั้ง ร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ เลือดพลังรอบกายไหลขึ้นตามยาวดาบ เริ่มหมุนเวียนวิชาเซียนบู๊ที่เพิ่งได้รับมา
ชั่วขณะนั้น เงาดาบสีเลือดแผ่คลุมไปทั่วฟ้า ความโหดร้ายที่จะกลืนกินสรรพชีวิตสถิตอยู่บนดาบ แม้แต่พืชพรรณรอบ ๆ ยังถูกแรงกดดันของดาบกดให้โค้งงอ
"ดาบสังเวยเลือดสู่สรรพชีวิต!"
เสียงร้องต่ำดังขึ้น เงาดาบทั่วฟ้ารวมร่างเป็นหนึ่ง โค้งดาบสีเลือดยาวหลายวาฟันลงมาโดยตรง ชนกระจายเงาลมของชิงหลานทั่วฟ้าในพริบตา แรงสะเทือนที่เหลือฟันลงอกของหวงเสวียนอย่างหนักหน่วง
หวงเสวียนยกแขนขึ้นสกัดอย่างฉับพลัน กำแพงพลังที่หล่อหลอมจากพลังเซียนถูกฟันจนแตกกระจายเกลี้ยง ร่างทั้งหมดถูกฟันกระเด็นถลาไป ชนเข้ากำแพงหุบเขาอย่างแรง พ่นเลือดออกมาเป็นหยดใหญ่
"ได้ไง...ได้ไงช่องว่างจะมากมายถึงเพียงนี้?!"
หวงเสวียนตื่นตระหนก คิดว่าคำที่อวิ๋นเช่อว่าใช้เพียงห้าส่วนของกำลังนั้นเป็นแค่คำโอ้อวด ไม่คิดว่าจะเป็นความจริง