อวิ๋นเช่อลอยค้างกลางอากาศ กระดิกนิ้วเรียกสร้างเทพทั้งสามที่นำโดยจวีกงหลงเอ้า
ใบหน้าของจวีกงหลงเอ้าเย็นเยียบลงทันที โชคชะตาแห่งแดนเทพรอบกายเดือดพล่านกลายเป็นสุนัขเทพสีดำทองยักษ์ที่บดบังฟ้า คำรามสู่ฟ้ายาวแล้วพุ่งเข้าหาอวิ๋นเช่อ อีกสองสร้างเทพก็ปลดปล่อยฝ่าเป่าเด็ดขาดของตนออกมา โอบล้อมจากซ้ายขวา พลังเทพสะเทือนจนก้อนเมฆทั้งแผ่นแตกสลาย
อวิ๋นเช่อไม่หลบไม่หลีก ยกมือตบประหนึ่งธรรมดา ลมมือที่ดูไร้อันตรายนั้นปะทะสุนัขเทพสีดำทอง เพียงชั่ววูบก็กลายเป็นผงธุลี แม้แต่เลือดเทพที่จวีกงหลงเอ้าพ่นออกมาก็ถูกกวาดมอดไหม้สิ้นสภาพ
"อะไรนะ?!"
จวีกงหลงเอ้าตกตะลึงจนรูม่านตาหดเกร็ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าการโจมตีที่สละชีวิตของตนจะถูกคลายออกอย่างเบาหวิว ไม่แม้แต่จะสร้างคลื่นเล็ก ๆ ได้
การโจมตีของสร้างเทพอีกสองคนก็มาถึงใกล้แล้ว หอกแหวกเทพพร้อมแสงเย็นทิ่มวิญญาณแทงตรงหัวใจอวิ๋นเช่อ ธงวิญญาณนับหมื่นแพร่วิญญาณมืดเต็มฟ้าอ้าปากกัดกิน ทว่าเมื่อเข้าใกล้รัศมีสามช่องฟ้ารอบกายอวิ๋นเช่อ ก็ถูกพลังแห่งกฎเกณฑ์ไร้รูปลับละลายจนเป็นเถ้าถ่าน
ทั้งสองหน้าซีดขาว ฝีเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว จึงตระหนักได้ว่าอวิ๋นเช่อตรงหน้านี้ ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับสร้างเทพในจินตนาการของพวกเขาเลย
อวิ๋นเช่อยกมือคว้า พลังไร้รูปคว้าคอทั้งสามคนยกขึ้นกลางอากาศ กฎเกณฑ์สีเทาแทรกซอนเข้าทางรูขุมขน ปิดผนึกพลังเทพทั่วร่างของพวกเขาทันที กระทั่งจะระดมพลังจากแกนเทพปฐมกาลก็ทำไม่ได้
"หยุด......หยุดเถิด เราผิดแล้ว เรายินดีก้มหัวขอขมาด้วยพิธีสูงสุด เรายินดีชดใช้ความเสียหาย" จวีกงหลงเอ้าถูกบีบคอ หายใจฮือฮาส่งเสียงร้องขอชีวิต เสียงนั้นแฝงความตื่นตระหนกที่ปกปิดไม่มิด
อวิ๋นเช่อส่งเสียงหึหัวเย็น "พวกเจ้าทำผิดแล้วก็รู้จักแต่อวดโชว์ด้วยวิธีไม่เจ็บไม่ปวดแบบนี้เท่านั้น ช่างน่าขยะแขยงเหลือเกิน แดนเทพเน่าเหม็นเช่นนี้ หายไปเสียย่อมดีกว่า"