อวิ๋นเช่อยิ้มเล็กน้อย หยิบผ้าห่มขึ้นมาปูลงบนร่างของอีกฝ่าย ปิดบัง 'น้องชาย' ที่ถูกหน้าท้องกลมกลบจนแทบมองไม่เห็น
"เป็นข้า จงพักผ่อนให้เต็มที่ หากมีเรื่องใด ค่อยว่ากันเมื่อฟื้นตัว"
จู่เผิงเผิงกลืนน้ำลายลงคอ ยังอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ร่างอ่อนแรงเกินไป เพิ่งฝืนลุกขึ้นครึ่งท่าก็หมดแรงล้มกลับลงไป ได้แต่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แล้วหลับตาบำเพ็ญฟื้นฟูจิตวิญญาณเทพและร่างกายที่บอบช้ำ
อวิ๋นเช่อจัดการให้เรียบร้อย กำลังจะหันไปตรวจสภาพการฝ่าฟันขั้นภูมิของผู้อื่น ภายนอกก็ดังเสียงรายงานของเทพราชผู้เฝ้ายามว่า หน่วยลาดตระเวนชายแดนพบความผิดปกติ ตรวจพบสารพิษร้ายแรงไม่ทราบที่มาในแม่น้ำและลำธารจำนวนมาก มีผู้บำเพ็ญตกเป็นเหยื่อแล้วหลายคน เริ่มอ่อนแรงไปทั้งร่าง พลังเทพแตกสลาย
ใบหน้าของอวิ๋นเช่อมืดลงทันที ความปรารถนาสังหารที่เพิ่งจางหายกลับก่อตัวขึ้นใหม่ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องมีผู้ใดแอบซ่อนเล่ห์เหลี่ยมแน่
"นำทาง ไปชายแดนดู"
เทพราชผู้เฝ้ายามรีบก้มศีรษะรับคำสั่ง ร่างกลายเป็นแสงพราวมุ่งสู่ชายแดน อวิ๋นเช่อยกเท้าก้าวออก พลังเทพสีเทาหมุนวนรอบกาย แทบไม่ต้องเผื่อเวลาก็ตามทัน
เพียงครึ่งชั่วยาม ทั้งสองก็ถึงฝั่งแม่น้ำชายแดน ริมฝั่งมีหมอผู้รักษาโรคมารวมตัวกันมากมาย ผู้บำเพ็ญที่ปนเปื้อนน้ำพิษนอนแผ่หลังอยู่บนสนามหญ้า ผิวพรรณแปรเป็นสีเทาดำผิดธรรมชาติ พลังเทพในเส้นเมริเดียนแตกสลายไปทีละเล็กทีละน้อย หากไม่รีบรักษา ภายใน 3 วันเส้นเทพจะพินาศจนสิ้นดี กลายเป็นคนไร้ค่า