ดวงตาของผู้อาวุโสฉานเป็นประกายแห่งความหวัง ทั้งสามนี้คือเสาหลักแห่งสถานีมิติว่างโดยแท้ ปกติแล้วไม่เคยปรากฏตัวง่าย ๆ ไม่คิดว่าวันนี้จะถูกปลุกขึ้นจนได้
มหาเจ้าแดนมองทั้งสาม คิ้วใต้อาบุ๋มขมเล็กน้อยแทบมองไม่ออก แต่แล้วก็กลับคืนสู่ความสุขุมเช่นเดิม
"โอ้? ในที่สุดก็ยอมออกมาเสียที? ก็ดี ช่วยข้าไม่ต้องออกตามหาทีละคน สามของแก่ชรา จะร่วมมือกันหาที่ตาย หรือจะส่งมอบแกนกลางอย่างว่าง่ายกันแน่?"
ผู้อาวุโสผ้าเทาตรงกลางหึงเสียงเย็นชา เสียงดังประดุจโลหะกระทบหิน "เด็กโง่โอหัง! แดนร่างของเจ้าเป็นได้เพียงกองกำลังเล็ก ๆ ที่มีอายุไม่ถึงหนึ่งหมื่นปี ยังองอาจท้าทายต่อหน้าข้าเช่นนี้อีกหรือ! วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้ว่า ขิงยิ่งแก่ยิ่งแรง!"
คำพูดยังไม่ทันสิ้น ทั้งสามก็ปล่อยมือพร้อมกัน พลังแห่งกฎแห่งมิติทั้งสามสายอันแตกต่างกันแต่กลับเสริมกันถักทอเป็นแห คลุมลงมาเหนือศีรษะมหาเจ้าแดน
ชั่วขณะนั้น มิติทั้งหมดของสถานีปรากฏดั่งถูกปรับทรงใหม่ พลังสังขารเงียบงันที่รังสีออกจากรวงมิติสิบพันสุสานถูกบีบรัดจนถอยไปได้หลายส่วน
ดวงตามหาเจ้าแดนหนักแน่นขึ้น คลายความหยิบยิ่งลง "มีสาระอยู่บ้าง ว่าแล้วจึงยืนหยัดปกป้องสถานีพัง ๆ แห่งนี้ได้ยาวนานเช่นนี้ เอาเถิด งั้นจงดูพลังที่แท้จริงของรวงมิติสิบพันสุสานให้ตาปิด!"
เขาชูรวงมิติสิบพันสุสานขึ้นสูงสุด ตัวรวงขยายกายร้อยเท่าในพริบตา เงาร่างกระดูกนับนับไม่ถ้วนผุดขึ้นบนรวง ส่งเสียงครวญคำราม พลังสังขารมหาปฐมดั่งมาจากจุดกำเนิดของจักรวาลปะทุขึ้นอย่างดุร้าย ปะทะอย่างหนักหน่วงเข้ากับแหกฎแห่งมิติของสามผู้อาวุโส