พูดจบ อวิ๋นเช่อยื่นตราปล่อยกู้ห้าอันให้เซียงหลิง หร่วนเฉ่าเฉ่า ฉินเย่หลาน หลินตัว และเย่ชิงซวงทั้งห้าคน
“นี่คือตราปล่อยกู้ ผู้ถือตรารองจะสามารถยืมพลังทุกด้านของข้าได้ชั่วคราวถึง 10% แต่หลังจากนั้นต้องชดใช้ค่าพลังของตนเองถึง 1% เวลาใช้จึงต้องระมัดระวัง”
จากนั้นเขายื่นสร้อยคอแห่งโชคให้เฟิ่งชู “เจ้าเป็นผู้มีสองอาชีพเช่นข้า ผู้หาได้ยากยิ่ง พลังรบเหนือกว่าพวกเขาโดยธรรมดา ตราปล่อยกู้ให้เจ้าคงไม่จำเป็น แต่สร้อยคอเส้นนี้เหมาะกับเจ้ายิ่ง ช่วยเพิ่มอัตราการดรอปของอุปกรณ์ถึง 30% เชื่อว่าเมื่อมีสิ่งนี้สิงกาย พลังของเจ้าจะทรงพลังยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ”
สีหน้าอ้อนวอนที่เฟิ่งชูกำลังทำคล้ายจะขอความเมตตานั้นเปลี่ยนเป็นท่าทีเชื่อฟังรู้ใจทันที นางได้ครอบครองสร้อยคอแห่งโชคเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้ ดังนั้นตนเองจึงเป็นคนที่พิเศษที่สุดในสายตาของอาจารย์จริง ๆ
ส่วนตรารองอันสุดท้ายที่อวิ๋นเช่อตั้งใจเก็บไว้ เขาวางแผนจะหาเวลานำไปให้หัวจิ้นช่าง แม้จะทิ้งไพ่ตายประหยัดชีวิตไว้ให้แม่ลูกทั้งสองไว้ไม่น้อยแล้ว แต่ถ้าทิ้งตรารองอีกหนึ่งอัน ก็วางใจได้มากขึ้นอีกเล็กน้อย
“เอาล่ะ คราวนี้ข้าจะพาชิงซวงไปด้วย ที่เหลือแบ่งกลุ่มกันไปบ่มเพาะตามใจ ข้าหวังว่าก่อนการแข่งจัดอันดับจะเริ่มขึ้น ทุกคนจะฝ่าฟันเข้าถึงขั้นมหาเทพได้โดยราบรื่น”
ไม่นานหลังทุกคนจากไป ฟู่ชิง โลลิผมขาวที่มาช้าก็ยืนเป็นนิ่งอยู่กลางโถงด้วยสีหน้างุนงง
ไม่ใช่นัดรวมพลประชุมกันหรือ? แล้วคนล่ะ!
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น อวิ๋นเช่อที่เพิ่งจะเตรียมหมุนภารกิจของเทพก็นึกขึ้นได้ทันควันถึงโลลิน้อย