“ศิษย์ร่วมสำนัก?”
ฟู่เฉินโจวดังฟังก็เหมือนได้ยินมุขตลกยิ่งใหญ่กว่าสวรรค์ โกรธจัดกลับหัวเราะ “นับแต่เจ้าทรยศสำนัก สมรภูมิร่วมมือกับมารชั่วร้ายนอกคณะธรรมเมื่อวินาทีนั้น เจ้ากับข้าก็ไม่ใช่ศิษย์ร่วมสำนักกันอีกต่อไป! เจ้าฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องไปนับไม่ถ้วน โลหิตหนี้นี้ ต้องใช้ชีวิตเจ้ามาชดใช้!” ว่าแล้วก็ค่อย ๆ เงื้อเท้าขึ้น
ปล่อยหมัดสังหารเข้าที่จ้าวเหลียงโดยตรง
เมื่อสังหารจ้าวเหลียงผู้ไร้หัวใจไร้คุณธรรมนี้แล้ว ฟู่เฉินโจวจึงหันกายกุมมือให้อวิ๋นเช่ออย่างเคารพ “ขอบพระคุณท่านอวิ๋น หากไม่ได้ท่านมาถึงทันเวลา วันนี้ข้าคงต้องพินาศอยู่ที่นี่จริง ๆ”
อวิ๋นเช่อยิ้ม “เจ้าก็นับได้ว่าเป็นบุตรหวังผู้พลิกชะตาแบบต้นแบบ ทำไมกลับมาที่สำนักแล้วกลับถูกฝ่ายนั้นเหยียบย่ำอยู่พื้น”
ฟู่เฉินโจวหน้าแดงซีด แม้ไม่เข้าใจความหมายของคำว่าต้นแบบ แต่คำว่าถูกเหยียบย่ำอยู่พื้นนั้นเขาเข้าใจดี
“ข้าเองก็ไม่คิดว่าจ้าวเหลียงคนนี้จะได้รับโชคชะตาอันมหาศาลเหลือเกินในรอบหลายปี ยิ่งกว่านั้นศิษย์พี่ทั้งหลายที่ตาฝากหูฝากของข้าก็ยังทุ่มเทฝึกฝนเขาอย่างเต็มกำลัง แม้แต่สำนักยังค้นพบของวิเศษระดับวิญญาณเทพให้เขา ข้าคนเดียวจึงไล่ตามแทบไม่ทัน”
“ที่สำคัญ ไอ้ตานี่ก็เป็นพวกคิดละเอียดลึกซึ้ง แม้รู้ว่าสามารถปราบข้าได้อย่างง่ายดาย ก็ยังลอบนำเทพแห่งตำแหน่งขั้นต้นมาอีกสองนาย ด้วยเช่นนี้ แม้ข้ามีวิชาสูงสุดถึงสวรรค์ก็หมดทางพลิกคืน!”
อวิ๋นเช่อพยักหน้า ไม่พูดเพิ่ม แล้วเอ่ยถามตรง ๆ “เจ้าเคยเห็นครึ่งเหรียญราชโองการแบบนี้หรือไม่?”