เสียงคำรามต่ำลึกและแหบกระด้างดันตัวม้วนออกมาตามหมอกดำ อุ้งเท้ากระดูกยักษ์ที่บังฟ้าปิดดวงอาทิตย์ยื่นออกมาจากเงามืด พัดพาลมเน่าเหม็นหอมหวานปนเปื้อนพุ่งเข้าคว้ากำแพงเมือง ม่านแสงคุ้มกันทั้งแหล่งหลบภัยสั่นสะเทือนเบา ๆ ดินก้อนหินแตกร่วงร่วงหล่นลงมา
อวิ๋นเช่อยืนอยู่บนฐานปืน ปลายนิ้วแตะที่ปากกระบอกปืนที่ยังร้อนผ่าว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเบื้องล่างเปล่งประกายเจตนาสังหารเยือกเย็น
ตู้หลินก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ตบไหล่อวิ๋นเช่อ กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “อาวุธพลังงานที่พวกเราร่วมกันวิจัยตอนนี้ ยังไม่สามารถลงมือกับปีศาจระดับนี้ได้ ถอยกลับเข้าแหล่งหลบภัยกันเถิ! ม่านแสงพลังงานที่เพิ่งปรับปรุงใหม่ของเรายังต้านทานได้อีกระยะหนึ่ง”
อวิ๋นเช่อยิ้มแล้วส่ายหน้า จ่อปากกระบอกปืนเข้าหาสิ่งมหึมาที่ค่อย ๆ ปรากฏกายออกมาจากหมอกดำต่อไป
“นี่......คือเทพที่เจ้าว่านั้นเหรอ?”
ตู้หลิน โม่หนี่ และเจียงฉาที่อยู่ข้างกายกลืนน้ำลายเฮือก ปีศาจระดับนี้ พวกเขาจะเอาชนะได้จริงหรือ?
“แตก!”
อวิ๋นเช่อไม่เสียเวลาลมปาก ร่ายอักษรมนตรา ‘แยก’ ใส่ปีศาจภูเขารูปร่างนี้ทันที
ในพริบตา เกล็ดเกราะบนร่างปีศาจร่วงหลุดทั้งหมด เผยให้เห็นผิวเนื้อเรียบเนียน
เสียงระเบิดดังสนั่น ภายใต้สายตาตกตะลึงของปีศาจและตู้หลินกับพวก แสงสีฟ้าจากปืนพลังงานพุ่งเข้าปะทะหัวใจของปีศาจอย่างมั่นคง ระเบิดออกเป็นแผลเลือดมหึมา
อวิ๋นเช่อวางปืนพลังงานลง กล่าวเสียงเรียบ “เทพอะไรกัน ก็แค่หนังหนาเท่านั้นเอง พลปืนพลังงานทุกนาย เปิดไฟ!”