อวิ๋นเช่อกับเล่อเจิ้งเซียงหลิงเพิ่งก้าวเท้าเข้าสู่อาณาเขตมหาวนา ทั้งสองก็รู้สึกได้ถึงพลังเซียนภายในกายที่กำลังสูญเปล่าไปอย่างรวดเร็ว
เล่อเจิ้งเซียงหลิงกล่าวว่า “เป็นดังที่ผู้อาวุโสหนิงบรรยายไว้จริง ๆ หมอกพิษแห่งที่นี่สามารถกลืนกินพลังเซียน หากไม่เกินสามวัน พลังเซียนในกายของพวกเราคงจะแห้งเหือดสิ้นดี”
อวิ๋นเช่อพยักหน้า “ดูท่าการค้นหาแก่นแห่งโลกไม้คงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก”
ทั้งสองเดินไปไม่นาน ก็พบกับคณะศิษย์แห่งกู่เสินเซียนจงอีกหลายกลุ่ม เมื่อเห็นอวิ๋นเช่อทั้งสอง สีหน้าทุกคนล้วนแสดงความระแวงออกมา
“คนข้างหน้าหยุดเสีย! แห่งนี้สำนักเซียนดาบโบราณเรายึดครองแล้ว หากยังกล้าก้าวเข้ามา ตาย!”
อวิ๋นเช่อมิได้เข้าไปรบกวน เพียงพาเล่อเจิ้งเซียงหลิงอ้อมทางไป นับว่าภารกิจของทั้งสองในครั้งนี้ชัดเจนแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตขัดแย้งเพียงเพราะยาวิเศษหมื่นปีสองสามต้น
แต่แล้ว......
“ติ๊ง! คว้าสำเร็จ ขอแสดงความยินดี ได้รับยาวิเศษหมื่นปี เห็ดบันดาลญาณ”
“ติ๊ง! คว้าสำเร็จ ขอแสดงความยินดี ได้รับยาวิเศษหมื่นปี ดอกรู้แจ้งใหญ่”
“ติ๊ง! คว้าสำเร็จ......”
เช่นนั้นเอง นอกจากดอกที่พวกนั้นกำลังแย่งชิงกันอยู่ ยาวิเศษหมื่นปีที่พวกนั้นลำบากเก็บมาได้ทั้งหมด ก็หายเข้าไปในกระเป๋าของอวิ๋นเช่อสิ้น
ศิษย์น้องคนหนึ่งแห่งสำนักเซียนดาบโบราณประจบประแจงว่า “ศิษย์พี่ทรงฤทธิ์ยิ่งนัก คิดไม่ถึงว่าเพียงเสียงเดียว คู่ต่อสู้กลับเดินหนีจริง ๆ แม้จะผาดโผนขึ้นเสียงหนึ่งยังไม่กล้า”