เสียงเรียกดังขึ้น รอบกายของเขารอยดำไหวพริบ พลังมรณะอันถึงขีดสุดแผ่ขยายออกมา ทว่ากลับบังกลืนม่านเซียนกลิ่นหอมซึมวิญญาณของซือถูเสวี่ยเอาไว้ได้
เหล่าพวกเผ่าอันเดดก็ยกโอกาสนี้ พร้อมกันพุ่งทะยานออกจากม่านเซียน แตกฮือหนีกระจัดกระจายไปทุกทิศ
"เชอะ อยากหนี ขออนุญาตจากข้าก่อนแล้วหรือ!"
"มหาวิถีดาวเรือง ดาวเรืองผลิดอกไร้ที่สิ้นสุด!"
เย่เฟิงเอ่ยเสียงต่ำ ดาวเรืองสีทองนับหมื่นดอกทั่วแผ่นฟ้าระเบิดพรึ่งขึ้นใต้ฝีเท้าของพวกเผ่าอันเดดที่กำลังหนี ทุกดอกที่ระเบิดลงต่างแฝงพลังมหาวิถีที่ฉีกมิติวรรคา พวกเผ่าอันเดดที่หนีออกไปไม่ทันได้แม้แต่จะส่งเสียงกรีดร้อง ก็ถูกระเบิดจนกลายเป็นธุลีผงธุลิด
เผ่าอันเดดเปลวเพลิงดำเห็นภาพเช่นนั้นโกรธจนตาโตเต็น ทั้งกายเปลวเพลิงดำคลั่งคลุ้ม ใบหน้าทั้งใบบิดเบี้ยวอยู่ในกองเพลิงดำนั้น
"พวกเจ้าสองเด็กน้อย ข้าจะดึงวิญญาณเทพของพวกเจ้าออกมา แขวนไว้บนบัลลังก์ของข้าตลอดกาลให้ชดใช้ทุกข์ทรมานแห่งการถูกเพลิงเผากลืน!"
คำพูดเพิ่งจบ ทั้งกายเขาก็แปรสภาพเป็นพายุเพลิงดำ แบกพลังทำลายสวรรค์พินาศปฐพีพุ่งชนเข้าหาเย่เฟิง ที่ใดที่ผ่าน สิ่งก่อสร้างต่างก็ละลายหายไป กระทั่งไอน้ำในอากาศยังระเหิดแห้งสนิทในพริบตา
ซือถูเสวี่ยเห็นดังนั้นจึงตามติดทันที ฝ่าเท้างามชี้พื้นติดต่อกันหลายครั้ง พลังกลิ่นหอมซึมวิญญาณหลายสายพุ่งแทงตรงเข้าสู่แกนกลางพายุ
"เชอะ ก็แค่การดิ้นรนก่อนตาย ลองชิมพลังเท้าอันไร้พ่ายของข้าเถอะ......เอ๊ย เซียนพลังต่างหาก!"
พลังกลิ่นหอมแทงเข้าสู่พายุเพลิงดำ ทันใดนั้นก็ระเบิดเป็นคลื่นกัดกร่อนละเอียดประณีตนับไม่ถ้วน เปลวเพลิงดำถูกฉีกขาดออกเป็นรอยแตกทีละทาง เผ่าอันเดดเปลวเพลิงดำส่งเสียงคำรามโกรธกึกก้อง พายุหมุนเร่งความเร็วขึ้นฉับพลัน สะบัดพลังกลิ่นหอมที่เหลือรอดออกไปทั้งหมด กลับอาศัยแรงปะทะนั้นพุ่งเข้าหาเย่เฟิงเร็วยิ่งกว่าเดิม