พลังดาบน้ำแข็งพุ่งเข้าปกคลุมโหยวอี๋ในทันที เศษน้ำแข็งกระเด็นสี่ทิศ ความหนาวเหน็บบีบให้ชั้นน้ำแข็งรอบข้างแตกเป็นรอยแยกเต็มไปหมด
โหยวอี๋ไม่ร้อนรน นิ้วมือเรียวยาวแยกข้อชัดเจนดีดเบา ๆ หมอกผีดำมืดพวยพุ่งออกจากฝ่ามือ บังคับกันดาวน้ำแข็งที่ฟุ้งกระจายได้ทั้งฟ้า หมอกผีปะทะกับความหนาวจนระเบิดออก ฉับพลันนั้นเองก็ปลิวชั้นน้ำแข็งของหุบเขาน้ำแข็งไปครึ่งหุบ
"เอ๊ะ ๆ อารมณ์ร้ายก็ยังร้ายเหมือนเดิม"
โหยวอี๋หลบเศษน้ำแข็งที่กระเด็นมา ใบหน้ายังคงยิ้มแบบที่น่าหมั่นไส้เช่นเคย
"เจ้าก็น่าดู หมกตัวอยู่แต่ในหุบเขาน้ำแข็งแห่งนี้ทั้งวัน ช่างน่าเบื่อหน่ายนัก กลับไปกับข้าที่วังโยวกู๋เถิด รุ่งเรืองระยับอันใดขาดเจ้าไปไม่ได้?"
"เจ้าคุยเพ้อเจ้อ!" จิ้งอวิ๋นตวาดดังลั่น ร่างแลบหายอีกครั้ง ดาบน้ำแข็งหลอมรวมเป็นรัศมีดาบยาวกว่าหนึ่งจัง แทงตรงเข้าที่หัวใจของโหยวอี๋
"วันนี้ข้าจะกำจัดเจ้าปัญหานี้ซะ เสียดายที่เจ้ายังได้ออกไปทำลายคนอื่นอีก!"
โหยวอี๋เอียงกายหลบรัศมีดาบ ยกมือย้อนตบปล่อยลมมืดหนึ่งสาย บีบเข้าที่หลังจิ้งอวิ๋น แทบจะสำเร็จ ณ ตอนนั้น รัศมีดาบเซียนสีทองแดงกลับฉากตัดขวางเข้ามา ผ่าลมมืดออกเป็นสองท่อน
เยว่หมิงชาคว้าดาบเซียนยืนขวางกายเคียงจิ้งอวิ๋น น้ำเสียงเย็นเยียบ "คนวังโยวกู๋ เมื่อไหร่กันถึงไร้หน้าไร้ตาขนาดนี้ ยกพวกมารุกรานเขตแดนคนอื่น? อยากจะทำร้ายศิษย์น้องข้า เชิญผ่านดาบข้าก่อนเสีย!"
"โอ๋ เป็นเยว่หมิงชา ประมุขสำนักเซียนเสินอวี่นี่เอง" รอยยิ้มบนใบหน้าโหยวอี๋จางลงอีกหลายป่อง สายตากวาดผ่านคนทั้งสอง "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างข้ากับจิ้งอวิ๋น วอนประมุขอย่าแทรกแซงเลย กันจะได้ไม่บาดหมางกัน"