อวิ๋นเช่อส่งเสียงต่ำร้อง ขับเคลื่อนเวทเซียนขึ้นอีกครา ผู้อาวุโสฉีทำท่ารับกระบี่กลับอย่างสุดสง่าก่อนจะจากไปอย่างโดดเดี่ยว ถูกจิ้งอวิ๋นที่ยังตั้งตัวไม่ทันฟันเซียนดับสิ้น
จิ้งอวิ๋นอึ้งงัน มองผู้อาวุโสฉีที่นอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจบนพื้น แล้วหันไปมองอวิ๋นเช่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
นางเพียงบังเอิญแทงกระทั่งนั้นเท่านั้น ทำไมไอ้คนนี้ถึงยื่นอกให้เองเสียได้?
ผู้อาวุโสห้าเทพอีกสองคนที่เหลือขวัญแทบหมดสูญ ไหนจะกล้าลงมืออีก หันหลังพรวดพราดจะหนี ไหนเลยจะยังใส่ใจหน้าตาและคำมั่นสัญญาของแปดตระกูลใหญ่
"หนีเร็ว! หนีเร็ว! ที่นี่แปลกประหลาดชั่วร้าย ไม่ใช่ที่ที่พวกเราจะต้านทานได้!"
"อยากหนี? สายเกิน!"
เยว่หมิงชากับจิ้งอวิ๋นฝ่าเท้าปลุกลมสายลม เพียงก้าวกระโดดไม่กี่ต่อก็ตามทันผู้อาวุโสห้าเทพทั้งสองที่พยายามหลบหนี
เซียนเซี่ยง "จันทร์ส่องบัวแดง" กับ "เมืองเซียนสีน้ำแข็ง" ของทั้งสองปรากฏขึ้นพร้อมกัน อำนาจเซียนน่าสะพรึง กดดันจนผู้อาวุโสทั้งสองแทบหายใจไม่ออก
เยว่หมิงชาร้องสั่นเสียงใส ไฟบัวแดงพวยพุ่งขึ้นตามดาบ คลื่นเพลิงม้วนคลุมทั่วฟ้าดิน ณ ที่นั้นเผาสรรพกายเซียนของผู้อาวุโสผู้หนึ่งจะหมดจด คงเหลือไว้เพียงแกนเซียนอันแตกสลายหนึ่งชิ้นร่วงลงพื้น
อีกด้านหนึ่งจิ้งอวิ๋นปล่อยดาบคู่พร้อมกัน แสงเซียนสีน้ำแข็งน้ำเงินแข็งตัวก่อเป็นกำแพงซ้อนชั้น ขังผู้อาวุโสอีกคนไว้ภายใน ความเย็นเจียวพุ่งผ่านกระดูกเซียนแช่แข็งไปทั่วทั้งร่างในพริบตา ยังไม่ทันได้ดิ้นรนทำลายน้ำแข็ง ดาบคู่ก็ทะลุผ่านหัวใจเซียน ปิดฉากชีวิตอย่างสิ้นเชิง