จิ้งอวิ๋นพยักหน้าตามด้วย "ศิษย์พี่วางใจได้เลย เด็กคนนี้ถึงขั้นวนเวียนห้ายังใช้กลอบงอบงกจนถึงกับฟันตายได้ ของพวกน้อยเตี้ยในดินแดนลับจะกั้นเขาไว้ได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้นป้ายเทพก็ควรตกอยู่ในมือผู้สืบทอดแห่งมรดกอยู่แล้ว มันเป็นวาสนาของเขาตั้งแต่แรก"
เยว่หมิงชาคิดดูแล้วก็จริงอย่างนั้น จึงคลายอาการเป็นห่วงลง "ก็ดี หลังจากเจ้าเข้าไปแล้วระวังตัวให้ดีทุกอย่าง ถ้าเจอสิ่งใดที่สู้ไม่ได้อย่าฝืนปะทะ บี้ป้ายหยกส่งข่าวที่ข้าให้เสีย แล้วข้าจะบุกเข้าไปช่วยทันที"
สามวันต่อมาดินแดนลับเปิดประตูต้องห้าม อวิ๋นเช่อเดินทางเข้าสู่ดินแดนลับเพียงลำพัง พลังวิญญาณภายในเข้มข้นกว่าภายนอกถึงสามเท่า ยิ่งลึกเข้าไปยิ่งพืชพันธุ์อุดมสมบูรณ์ และไอพิษก็ยิ่งหนาแน่น ตลอดทางเผชิญสัตว์ดุร้ายหลายตัวที่พุ่งเข้าโจมตี ทว่าทั้งหมดถูกอวิ๋นเช่อฟันขาดเป็นสองท่อนด้วยดาบเพียงหนึ่งที แล้วดูดพลังเซียนไปหล่อเลี้ยงพรสวรรค์กลืนกิน
เดินทางยาวนานทั้งวันทั้งคืน อวิ๋นเช่อท้ายที่สุดก็พบวิหารเซียนโบราณที่จมดิ้นอยู่ท่ามกลางพงไพรภายในช่องเขาลูกหนึ่ง ประตูวิหารเซียนผุพังไปนานแล้ว เมื่อดันประตูออก ไอเก่าแก่ปนฝุ่นธุลีก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า บนแท่นหินภายในหอกลาง แผ่นป้ายสัมฤทธิ์ขนาดเท่าฝ่ามือเรืองประกายทองหม่นกำลังตั้งวางอยู่อย่างมั่นคง นั่นคือป้ายเทพศึกเซียนตามที่บันทึกไว้
อวิ๋นเช่อเพิ่งก้าวขึ้นไปจะหยิบ ทว่าเบื้องหลังกลับดังเสียงหัวเราะร้ายขึ้น "เด็กขี้แพร่ง แท้จริงเจ้าก็พบป้ายเทพศึกเซียนจนได้ ส่งมอบมาอย่างว่าง่ายๆ ซะ ข้าจะให้เจ้าตายเป็นศพสมบูรณ์"