เขาพูดจบก็กดฝ่ามือแห่งต้นธรรมชาติปีศาจดั้งเดิมลงไป ช่องว่างที่ถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนาค่อย ๆ เปิดออกเพียงเส้นเล็ก ๆ สัญชาตญาณหมดสูญร้ายกาจของห้วงมืดนอกโลกที่บดขยี้สรรสร้างทั้งฟ้าก็ทะลักออกมาทันที
"ข้าจะใช้ต้นธรรมชาติดลใจพวกมันออกมา พวกเจ้ายึดสองข้างเอาไว้ ไม่ว่าปีศาจตนใดจะแทะโลมออกมา ห้ามปล่อยผ่านสักตน"
คำพูดยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้ากึกก้องก็ดังแทรกแซงมาจากในสุดของช่องว่าง เดือยกระดูกงอกเต็มกายของปีศาจห้วงมืดนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานเข้ามาตามรอยแยก พลังสายเทพวจน์เจ็ดสายตกลงพร้อมกัน ฉับพลันสับเหล่าปีศาจที่นำหน้ามากว่าสิบตนให้กลายเป็นเถ้าถ่าน
เย่เซียวร่างแวบหนึ่งก็จมดับลงในเงามืด เมื่อปรากฏตัวอีกครากำลังถือศีรษะนายทหารปีศาจตนหนึ่งเดินกลับมา เอ่ยเสียงเย็นว่า "เหล่าโจรตัวเล็กเท่านี้ ยังกล้าออกมาโชว์หน้าให้ขายขัน"
อวิ๋นเช่อไม่แยแสเหล่าปีศาจน้อย ญาณเทพจ้องมั่นไปยังในสุดของช่องว่าง ไม่นานก็รู้สึกถึงสัญชาตญาณมหึมาสุดประมาณกดดันทะยานมาจากอีกฝั่ง รูม่านตาหดแคบ เอ่ยเสียงดังกึกก้อง
"มันมาแล้ว! เตรียมลงมือ!"
เงาร่างที่ใหญ่กว่าปีศาจทั้งหมดรวมกันก้าวออกจากช่องว่างอย่างเชื่องช้า นั่นคือมหาเสนาบดีแห่งกองหน้าใต้บังคับบัญชาเทพปีศาจห้วงมืด — "มารจอมพันกรงเล็บ"
ทั้งกายปกคลุมด้วยชุดมารสีม่วงมืด กรงเล็บแหลมคมกว่าร้อยอันเปล่งประกายพิษพิษภัย ข่วนรอยแตกของมิติเป็นเสี่ยง ๆ ทั่วห้วงว่าง ลมมารเหม็นเน่าสาดกระแทกผนังหินจนร่วงร่อน
"เด็กน้อยไร้สติ ที่จริงก็ส่งกุญแจมาถวายอย่างว่าง่ายอย่างนี้เอง ถ้าฉลาดก็ส่งสายเทพวจน์มาให้ข้าเสีย เจ้าจะยังมีศพครบสมบูรณ์หนึ่งศพ เข้าร่วมเผ่ามารห้วงมืดของข้า สัมผัสอำนาจไร้ขอบเขต"