ชิวโม่จื้อทันทีที่ได้รับบัญชาก็ก้มลงคุกเข่า มือทั้งสองกำอักขระเวท ปลายนิ้วเหี่ยวย่นเรืองหมอกสีเทาจาง ๆ ค่อย ๆ วาดลวดลายพยากรณ์โบราณกลางอากาศเบื้องหน้า หมอกเทาหมุนวนอยู่นานถึง 100 ลมหายใจ จึงค่อย ๆ ก่อตัวเป็นภาพเงาร่างหนึ่งพร้อมทิศทางที่คลุมเครือ
แต่เมื่อภาพเงินนั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ใบหน้าของชิวโม่จื้อกลับค่อย ๆ ซีดเผือดลงทีละน้อย นิ้วที่กำอักขระสั่นคลอนจนควบคุมไม่ได้
"ท่านองค์องค์รัฐปกครอง......ไม่ดีแล้ว การพยากรณ์ถูกผู้ใดขัดขวาง ที่ตัวอวิ๋นเช่อนั้นมีของวิเศษแห่งมหาวิถีที่สามารถบังหลักแหล่งแห่งสวรรค์ ข้ารับใช้เฒ่า......คำนวณได้เพียงว่าเวลานี้เขาอยู่ในเขตทะเลอู๋วั่งเท่านั้น ตำแหน่งที่แน่ชัดไม่มีวันจะคำนวณออกมาได้อีกแล้ว"
คิ้วของมู่ซิงเฉินขมวดแน่นขึ้นกว่าเดิม พลังแห่งความกดดันเย็นเยียบพุ่งออกมาจากรอบกายทันที ผืนแผ่นดินแห่งอาณาจักรทิพย์สั่นสะเทือนตามไปด้วย
"ของไร้ค่า กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ เพียงเท่านี้ยังจัดการไม่ได้"
ชิวโม่จื้อแนบตัวกับพื้นไม่กล้าเงยหน้า เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่แผ่นหลังทันที "ข้ารับใช้เฒ่ามีความผิดร้ายแรงควรแก่ตายทั้งเป็น แต่ตัวอวิ๋นเช่อนั้นมีสมบัติหนักที่บังหลักแหล่งแห่งสวรรค์ติดกาย ข้ารับใช้เฒ่าวรยุทธ์อ่อนแอ ไม่มีทางคำนวณตำแหน่งที่แม่นยำยิ่งขึ้นได้จริง ขอให้องค์องค์รัฐปกครองโปรดบันดาลโทษ"
มู่ซิงเฉินส่งเสียงหึหึเย็นชา ชายแขนเยื้องกระพือพลันกวาดฝุ่นบนพื้นกระจายไปทั่ว
"การบันดาลโทษมันมีประโยชน์อะไร เจ้าตนเองจะไปตามหาเสียเอง เจ้าอยู่รักษาอาณาจักรทิพย์ไว้"
ว่าจบก็แปลงกายเป็นแสงเงินพุ่งทะยานออกจากอาณาจักรทิพย์โบราณแห่งวิหารหมื่นธรรม มุ่งตรงไปยังทิศทางทะเลอู๋วั่ง ทิ้งไว้เพียงชิวโม่จื้อที่ยังแนบกับพื้น ครู่ใหญ่ไม่กล้าลุกขึ้น จวบจนความกดดันอันน่าสะพรึงนั้นสลายจางไปโดยสิ้นเชิง จึงสั่นเทิ้มลุกขึ้น เช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก แล้วพึมพำเบา ๆ ว่า "อารมณ์ของท่านองค์รัฐปกครองยังรุนแรงเช่นเคย" แล้วจึงถอยกลับไปรักษาแกนกลางอาณาจักรทิพย์อย่างซื่อสัตย์