ม่อฉีหลินตกใจจนรีบถอยหลัง โคนฝ่ามือแตกร้าวเป็นริ้วเลือดละเอียด เมื่อครู่นั้นเขารู้สึกเหมือนชนเข้ากับภูเขาปีศาจที่เคลื่อนที่ได้ กระดูกทั้งร่างสั่นสะท้านตามกัน
เย่จื่อหลงเห็นดังนั้นจึงส่งเสียงทุ้มต่ำ กฎชำระล้างโลกกับสัตว์เทวดามังกรคุกเหล็กแห่งวิญญาณพิทักษ์ปรากฏขึ้นพร้อมกัน ปลดปล่อยหนึ่งการโจมตีที่ทัดเทียมเทพสรรสร้าง
อย่างไรก็ตาม การโจมตีที่ทรงพลังเช่นนี้ในสายตาอวิ๋นเช่อวันนี้กลับดูไม่เป็นไร เขาบีบมือเพียงแค่หวัดขึ้น ก็หนึ่งการโจมตีเต็มกำลังของอีกฝ่ายถูกบีบจนแหลกลาญ
"อ่อนแอเหลือเกิน ไม่อาจสู้รับได้" อวิ๋นเช่อกล่าวเรียบ ๆ
"เป็นไป......ไม่ได้!"
ใบหน้าเย่จื่อหลงตกตะลึง ครั้งก่อนที่เขาปะทะกับอีกฝ่าย ทั้งคู่ยังสู้กันได้แบบเสมอกัน แม้แต่ยังแอบได้เปรียบเล็กน้อย
ตอนนี้ผ่านไปเพียงเท่าไร แม้เขาจะฝ่าฟันขึ้นถึงจุดสูงสุดแห่งมหาเทพสูงสุดแล้ว แต่เบื้องหน้าอีกฝ่ายกลับอ่อนแอราวกับเด็กทารก
"ขอข้าลงมือ!"
"ข้าก็จะลองของเขาบ้าง!"
หลินฟานกับตาวควงลงมือพร้อมกัน คนแรกจักรเทพแห่งกฎเทพสายฟ้าระเบิดออก เกราะวิญญาณเสือดาวสายฟ้าจื่อหยางปกคลุมร่าง ราวกับเทพแห่งสายฟ้าจุติลงมา อาการอันตระการตาถึงที่สุด
คนหลังจักรเทพแห่งกฎไม้ผลหมุนออกมา ขณะที่เกราะวิญญาณต้นไม้สวรรค์ปกคลุมร่าง ต้นไม้สวรรค์ยักษ์เงาหลอมเงาคลุมทั่วทั้งแดนร่างสังขาร
"เพียงแสงหิ่งห้อยก็คิดอวดรุ่งเรือง"
ร่างอวิ๋นเช่อวูบหาย พุ่งเข้าตรงจุดที่ท่าไม้ทั้งสองทรงพลังที่สุดทันที กระบี่เฟยฟันแบบเฉียง คมกระบี่พร้อมรสปีศาจพาดผ่านลำคอทั้งสอง
ตาวควงรีบยกดาบขวางรับ เสียงดังกังวานครางหนึ่ง ทั้งร่างถูกแรงสะเทือนจนถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าว โคนฝ่ามือแตกร้าว เลือดไหลตามด้ามดาบรดพื้น