“เสียงฉีกขาดดังกึกก้อง!”
ขวานยักษ์พุ่งเฉี่ยวไหล่เขาไป ปลุกประกายเลือดกระจาย เกราะเทพที่มั่นคงแกร่งถูกฉีกขาดเหมือนกระดาษ หลุดเผยซากกระดูกสีขาวโพลน ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เฉินติงอันครางต่ำในลำคอ ร่างสะดุดเซ
“บัดซบ!” ม่อฉีหลินเห็นเช่นนั้น ดวงตาส่องประกายเร่งรีบ เขารู้ว่าไม่อาจนั่งดูดายต่อไปอีกแล้ว แม้ตนเองจะสิ้นเปลืองพลังไปมาก แต่หากยังไม่ลงมือเสียที เฉินติงอันคงต้องสละชีวิต ณ แห่งนี้จริง ๆ
เขาสูดลมหายใจลึก พลังเทพที่เหลืออยู่ในร่างหมุนเวียนอย่างคลั่ง มหาวิถีแห่งสายน้ำทุกสายแปรกลายเป็นมังกรน้ำยักษ์ เงื้อกรงเล็บพุ่งเข้าประชิดด้านข้างของนิวสุย หวังแผ่ขยายความสนใจของอีกฝ่ายออกไป
“หมอบไป!”
นิวสุยไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง แค่สะบัดขวานฟันออกไปหนึ่งครั้ง แสงขวานสีแดงมืดก็ผ่ามังกรน้ำออกเป็นสองท่อนในพริบตา กลายเป็นไอน้ำลอยกระจายเต็มฟ้า
“ตายไปเถอะ!”
เฉินติงอันแฝงความหนักอึ้งไว้ในดวงตา มือขวายกขึ้นจับโลงศพเทพสีเหลืองอันแนบอกเบา ๆ อีกครั้ง ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจฝ่าฝืนคำสั่งของมหาประมุข ไม่ว่ากระไร เขาไม่อยากตายอยู่ที่นี่
“พอแล้ว คราวนี้ก็เพียงเท่านี้! รอพวกเจ้าฝ่าฟันขึ้นถึงมหาเทพเจ้าแล้ว ค่อยกลับมาชิงชัยชื่อเสียงคืนก็ได้”
ขณะนั้นเอง เย่จื่อหลงกับเซียวฮั่วฮั่วผู้สองมือยุ่งกระ POCKET... สองมือล้วงกระเป๋า ก้าวออกมาจากห้วงว่างเปล่า
คนแรกถือวงล้อประหลาดในมือ เมื่อวงล้อหมุนเบา ๆ เพียงครั้งเดียว ปฐพีทั้งมวลก็ตรึงนิ่ง นิวสุยก็หยุดค้างกลางอากาศตามไปด้วย แม้แต่นิวหุนกับพวกที่ลอยอยู่ไกลออกไปดูการต่อสู้ ยามนี้ก็ขยับตัวไม่ได้เช่นกัน