ก้นหลุมลึกมหึมา หลี่มู่หลิงฝืนกลืนน้ำตาลงคอ มือไม้ยังคงขุดค้นไม่หยุด นางไม่เชื่อหรอกว่าพี่ชายจะจากไปง่าย ๆ เช่นนี้
หนิวหุนปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังนางโดยไม่รู้ตัว แล้วส่งสมบัติพิเศษที่เรียกว่า "แจกันขังวิญญาณ" ให้
"ขออภัยที่เรามาช้า ร่างเทพของเขาคงสลายไปแล้ว เจ้าลองใช้แจกันขังวิญญาณนี้ดูก่อน หากค้นพบรอยวิญญาณที่หลงเหลือของเขาได้ พออวิ๋นเช่อออกมา บางทีอาจมีวิธีชุบชีวิตเขาคืน"
หลี่มู่หลิงเงยหน้ากลับทันที สายตาพร่าเลือนด้วยน้ำตาเห็นเพียงใบหน้าที่ปิดบังด้วยผ้าสีดำของหนิวหุน นางสั่นมือรับแจกันสีดำสนิทที่แผ่รัศมีเย็นเยียบนั้น ปลายนิ้วชาเย็นไปทั้งมือ
"รอยวิญญาณ… พี่ชายยังมีรอยวิญญาณหลงเหลืออยู่หรือ"
น้ำเสียงนางแฝงความหวังอันแทบมองไม่เห็น แม้ในใจจะล่วงรู้ดีว่า การที่หลี่เสวียนเฟิงจะเหลือรอยวิญญาณไว้ได้หลังการระเบิดตัวระดับนั้น ยากจะหวัง
หนิวหุนไม่ตอบ มิได้แม้แต่ขยับ เพียงยืนนิ่ง ๆ รัศมีรอบกายยังคงเย็นเยียบดังเดิม
รอบ ๆ หลุมลึก ดินไหม้จากการระเบิดยังคงส่งความร้อนตกค้าง อากาศเต็มไปด้วยพลังงานที่ปั่นป่วนหลังพลังเทพสลายตัว และกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
หลี่มู่หลิงก้มมองแจกันขังวิญญาณในมือ บนตัวแจกันสลักอักขระวิเศษซับซ้อน ท่าทีเหมือนมีแรงดูดจาง ๆ ลากดูดสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
นางสูดลมหายใจลึก ปาดน้ำตาบนใบหน้า จ่อปากแจกันไปยังหลุมลึก ตามวิธีที่หนิวหุนบอกไว้ หลั่งพลังเทพจาง ๆ เข้าไป
แจกันขังวิญญาณสั่นสะท้านเบา ๆ แสงจางน้อย ๆ ไหลบ่ารวมเข้าสู่แจกัน ไม่นาน เงาวิญญาณบางเบาจนแทบโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราวภายในแจกัน มันคือรูปลักษณ์ของหลี่เสวียนเฟิง เพียงแต่ดูอ่อนแรงยิ่ง เหมือนจะสลายหายไปเมื่อไรก็ได้