br />คำของหลินฟานเพิ่งจบลง สายลมเซียนสีทองรอบกายก็พลันปั่นหมุนขึ้น กระบี่ยาวมังกรขดที่ฝังอยู่ในแหวนหยกมาแต่ไหนแต่ไรต่างส่งเสียงฮือฮ่าดิ้นรนหลุดพ้นจากพันธนาการ ตกลงมาอยู่ในมือเขา
รอยมังกรขดเกาสายบนดาบสว่างวาบขึ้นพร้อมกันทั้งเกา พลังกระบี่สีทองแทงทะลวงฟ้าเมฆในพริบตา แม้แต่ป้ายไม้บนยอดประตูวิหารมหาสมุทรหมื่นยังถูกพลังกระบี่กวาดขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เศษไม้ร่วงหล่นลงมาดังโครมคราม
“อวิ๋นเช่อ เจ้าผู้เป็นสิ่งผิดธรรมชาติที่แม้แต่เจตจำนงแห่งสวรรค์ปฐพีก็รับไม่ได้ วันนี้ข้าจะลงมือแทนสวรรค์ลงทัณฑ์ ฟันศีรษะเจ้ามาบูชาวิญญาณของนายท่านขึ้นสวรรค์!”
หลินฟานกำกระบี่ชี้ตรง แสงทองนับหมื่นแผ่ขยายไปตามดาบ ย้อมครึ่งฟ้าให้กลายเป็นสีทองทั้งส่วน
ปลายเท้าอวิ๋นเช่อดีดเบาๆ ร่างทั้งร่างพุ่งขึ้นสู่แผ่นฟ้าหมื่นเมตร ดาบสลายเซียนเฉียงอยู่เบื้องหน้า พลังดาว-จันทร์-สุริยะสีครามไหลบ่าขึ้นตามดาบ ฉีกแสงทองนับหมื่นนั้นขาดเป็นแนวยาว
“นายท่านอวิ๋นจิ้นของเจ้าแต่แรกก็ต้องพินาศใต้ดาบของข้า วันนี้เจ้าเดินมาส่งตัวเองเอง ดีเลย นายบ่าวกับนายท่านจะได้เป็นเพื่อนกันสองต่อสองบนถนนสู่แดนผี”
คำจบ ร่างอวิ๋นเช่อสั่นไหว พร้อมพลังดารานับหมื่นพุ่งเข้าหาหลินฟาน ดาบสลายเซียนฟันออกเป็นแสงดาบสีครามพาดขวางครึ่งฟ้า แสงดาบยังไม่ถึง แสงเซียนที่หลินฟานแผ่ออกมากลับถูกฟันขาดเป็นสองท่อนเสียก่อน
หลินฟานไม่ถอยกลับรุกเข้าหา แกว่งกระบี่มังกรขดรับเข้ามา กระบี่ทองปะทะดาบคราม เสียงดังกึกก้องราวโลหะปะทะกันดังสนั่นจนเมฆหมอกรอบข้างกระจัดกระจาย ก้อนเมฆใต้ร่างทั้งสองถูกแรงระเบิดจากคลื่นพลังทำลายเป็นผุยผง ร่างทั้งสองในแผ่นฟ้าเร็วจนเหลือเพียงเงาสองดวง แสงดาบแสงกระบี่แลบแปลบสลับกันไปมา เพียงร้อยกว่าจังหวะหายใจ ก็ประมือกันมาแล้วหลายร้อยเพลง