หันไปมาตาเดียว สามวันก็ผ่านไป การรอบคัดตกรอบแรกจบลง ผู้ที่ได้คะแนนอย่างราบรื่นมีทั้งหมด 3514 คน
สวี่เซียนผู้รับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินการศึกจัดอันดับ ร่างแปรวามปรากฏขึ้นบนเวทีประลอง ทันใดนั้นเขาก็โบกแขนเสื้อ จี้หยกสีต่าง ๆ นับไม่ถ้วนปรากฏลอยนิ่งอยู่เหนือเวที
"ข้าประกาศ เปิดการคัดตกรอบที่สอง ณ ที่นี้มีจี้หยกเพียง 1000 ชิ้น หาใครสามารถครอบครองจี้หยกได้ จึงจะผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ และเข้าร่วมศึกจัดอันดับอย่างเป็นทางการ"
ผู้คนได้ฟังดังนั้น สีหน้าต่างล้วนตื่นตะลึง ครานี้ไม่เหมือนการคัดตกครั้งก่อน ๆ เลย
ศึกจัดอันดับรอบที่สองในปีก่อน ๆ ก็เป็นสงครามป่วนปั่นเช่นกัน หากแต่เปลี่ยนจากสิบคนเป็นร้อยคน ผู้ที่ยืนหยุดอยู่บนเวทีได้สิบคนสุดท้ายจึงจะผ่านเข้ารอบ
แต่บัดนี้ พวกเขามีถึง 3514 คน ขณะที่จี้หยกซึ่งผ่านเข้ารอบได้มีเพียง 1000 ชิ้น ย่อมหมายความว่าในหมู่พวกเขาจะมีถึง 2514 คนต้องตกรอบ ช่างโหดร้ายเพียงใด!
สวี่เซียนไม่เอาใจใส่ความตกตะลึงของผู้คน หยุดชั่วอึดใจแล้วกล่าวต่อ "เชื่อว่าทุกท่านก็เห็นแล้วว่าจี้หยกแต่ละชิ้นมีสีต่างกัน คุณค่าภายในย่อมต่างกันด้วย หากช่วงชิงจี้หยกสีทองได้จะนับเป็น 50 คะแนน จี้หยกสีเงินนับ 30 คะแนน จี้หยกสีดำนับ 10 คะแนน จี้หยกสีเหลืองนับ 3 คะแนน ส่วนจี้หยกสีขาวได้เพียงสิทธิ์ผ่านเข้ารอบเท่านั้น"
"อะไรนะ! 50 คะแนน! มิใช่ว่าจะกลับตายเป็นรอด ครองอันดับหนึ่งได้เลยหรือ!"
ทุกสายตามองไปเพียงครั้งเดียว ก็พบว่าจี้หยกสีทองมีเพียงสิบชิ้นเท่านั้น จี้หยกสีเงินก็มีเพียงห้าสิบชิ้น สีหน้าของทุกคนจึงบูดบึ้งขึ้นทันที