เย่เฟิงได้ฟังดังนั้น มุมปากจึงโค้งขึ้นเป็นเส้นโค้งเล็กน้อยราวกับมีไม่มี กายไม่ขยับ แต่กระบี่ยาวในมือได้ถูกดึงออกจากฝักเงียบ ๆ ครึ่งนิ้ว เสียงฝักกระบี่เสียดสีดังก้องกังวานไพเราะ ราวกับเงาคริสแตนทีนผุดขึ้นบนสันดาบแล้วจางหายไปในชั่ววูบ
เขาเงยหน้ามองเซี่ยอี้เหมียน แววตาสงบนิ่งไร้คลื่นลม "การขอรับคำแนะนำยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก นางสาวเซี่ยออกมือได้ตามสบาย"
คำยังไม่ทันจบกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของคริสแตนทีนก็แผ่ไปทั่วร่างของเขา กลิ่นนั้นแรกเริ่งชื่นฉ่ำสูงส่ง แต่เมื่อพินิจพิเศษก็แฝงคมเฉียบที่มองไม่เห็น ดุจกลีบดอกไม้ไร้รูปร่างนับไม่ถ้วนกำลังค่อย ๆ ประสานรวมตัว ซ่อนเกล็ดรอเวลา
เซี่ยอี้เหมียนสูดลมหายใจเบา ๆ ดาบเทพในมือถูกดึงออกจากฝัก แสงเทพอ่อนโยนแต่แน่วแน่ไหลผ่านตัวดาบ กระบวนท่าที่แผ่ออกลื่นไหลดุจเมฆน้ำ ภาพกระบี่สามพันดวงซ้อนเลื่อนเป็นชั้นเป็นแถว ราวกับต้องการปิดกั้นบรรยากาศรอบกายเย่เฟิงให้มิด
เย่เฟิงเผชิญการโจมตีแน่นทึบไร้ร่องรอย ร่างยังตระหง่านมั่นดุจต้นสน กระบี่ยาวในมือในที่สุดถูกดึงออกจากฝังจนหมด แสงกระบี่เจิดจรัสระเบิดออกทันที มิใช่พลังด้าด้าดุร้าย หากแต่เปี่ยมด้วยความสง่างามเยือกเย็น
แสงกระบี่ผ่านไปตรงหน ภาพกระบี่ที่ดูละม้ายซับซ้อนเหล่านั้นกลับละลายหายไปทีละชั้นดังหิมะน้ำแข็งที่พบแสงตะวัน เหลือไว้เพียงกลีบคริสแตนทีนเงารางไม่กี่กลีบที่หมุนเวียนโปรยปรายท่ามกลางแสงดาบ
ใจของเซี่ยอี้เหมียนสั่นคลอน เธอไม่คิดว่าดาบเดียวที่ดูเรียบเฉยของอีกฝ่ายจะมีพลังแก้ละลายเช่นนี้ รีบเปลี่ยนกระบวนท่า จังหวะดาบเร่งรัดขึ้นทันที หมายเอาความเร็วชนะความช้า แทรกช่องโหว่เพื่อฝ่าทะลวง
"ดาบไล่ฝันฤดูร้อนไร้ที่สิ้นสุด มหาฝันเปิดสู่แม่น้ำฟ้า!"