คลื่นมิติพลิกผันซัดสาดมาอีกครั้ง อวิ๋นเช่อรู้สึกราวกับฟ้าดินพลิ้วหมุน จึงบีบกระบี่สับเซียนในมือแน่นโดยสัญชาตญาณ เมื่อวูบหัวจางหาย ปลายจมูกก็ลอยมาซึ่งกลิ่นอนุภาคเซียนที่ปนเปื้อนร่องรอยของสรรพสิ่งจากวิทยาการ
เงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่ปรากฏต่อสายตามิใช่ตึกระฟ้าของนครใหญ่ หากคือยานเหาะที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ หอเทควิทยาบำเพ็ญเซียนสูงสง่าทะยานแตะเมฆอยู่แดนไกล บนถนนมีนักบำเพ็ญผู้ดำรงตำแหน่งเซียนเดินทางไปมาทุกหย่อมหญ้า ช่างเป็นภาพแห่งความรุ่งเรืองครึกครื้นนัก
"ที่นี่…คือถิ่นกำเนิดของเจ้าหรือ?" จิ้งอวิ๋นเจินเหรินกวาดสายตามองรอบด้วยความประหลาดใจ "ไม่เหมือนภพของพวกข้าโดยสิ้นเชิง ดูท่าจะรุ่งเรืองเป็นระเบียบกว่าแม้แดนเซียนซะอีก"
อวิ๋นเช่อยิ้มเล็กน้อย หลับตาพักตรึกเพื่อหาทิศทาง แล้วมุ่งหน้าสู่ถิ่นที่ตั้งของพันธมิตรเสวียนหลง
"ตามข้างมา ไปดูกำลังที่ลูกสาวข้านำอยู่กัน"
เยว่หมิงชากับจิ้งอวิ๋นมองหน้ากันสั้น ๆ แล้วรีบตามอวิ๋นเช่อไป
ในเวลาเดียวกัน พันธมิตรเสวียนหลงนำโดยอวิ๋นหลิงเสวี่ยกำลังจัดการแข่งขันมอเตอร์ไซค์เหาะอยู่
มอเตอร์ไซค์เหาะที่ปรับแต่งด้วยพลังเซียนทั้งหลายเรียงแถวอยู่หลังเส้นสตาร์ท เครื่องยนต์คำรามกึกก้องจนพื้นดินรอบ ๆ สั่นไหวเบา ๆ ตัวรถห่อหุ้มด้วยเกราะพลังเซียนสีฟ้าจาง พร้อมตราสัญลักษณ์รูปมังกรสีเข้มแห่งพันธมิตรเสวียนหลงพิมพ์อยู่ ดูเปี่ยมเกียรติยิ่งนัก
อวิ๋นหลิงเสวี่ยสวมชุดรัดรูปสีดำ พิงอยู่กับมอเตอร์ไซค์นำท้ายสุด ผมยาวมัดเป็นหางม้าสูง เปิดเผยหน้าผากเนียนกลมกล่อม แฝดตาคู่นั้นมีเงาของอวิ๋นเช่อถึงเจ็ดส่วน เย็นชาสง่างามและแสนคมกริบ กำลังหมุนกุญแจรถเล่นด้วยมือเดียว ฟังรายงานความผิดปกติบริเวณรอบนอกจากผู้ช่วยผู้บัญชาการข้าง ๆ