ฝุ่นควันค่อย ๆ โปรยลง สองร่างที่เปื้อนเลือดยังคงยืนเผชิญหน้ากัน ไม่มีใครยอมเอ่ยปากก่อน
อวิ๋นเช่อยันพื้นดินที่แตกร้าวค่อย ๆ ทรงตัวขึ้นยืน ทั่วทั้งร่างเส้นเลือดเส้นลมปราณราวกับถูกค้อนยักษ์บดขยี้ ทุกการขยับตัวแม้เพียงน้อยนิดก็ทรมานจี๋ดขึ้นในใจ พลังเทพภายในกายแทบหมดสิ้น เงาร่างพานกูเพลิงที่ปรากฏข้างหลังลับตาไปนานแล้ว
เขาเงยหน้ามองไปยังอวิ๋นจิ้นที่อยู่ไม่ไกล อีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไร บ่าข้างหนึ่งถูกระเบิดจนหายสาบสูญ เงาร่างพานเจ้าสายฟ้าข้างหลังจางราวจะมองไม่เห็น เหลือเพียงดวงตาคู่นั้นที่ยังจ้องเขม็งมาที่เขา แฝงแสงดุดันที่ไม่ยอมแพ้
“ไม่แปลกใจเลยว่าเจ้ากล้าวางกลขนาดนี้ นอกจากพลังของพานกูที่ยืมมาแล้ว ระดับการบำเพ็ญตัวเจ้าเองก็แทบไปแตะธรณีประตูแห่งขั้นล้ำพ้นจริง ๆ” อวิ๋นเช่อปาดเลือดที่มุมปาก เสียงแหบพร่าอย่างหนัก
อวิ๋นจิ้นหัวเราะต่ำ ๆ ไอเลือดเป็นเม็ดฟองออกมาหลายครา ยันขวานเปิดฟ้าที่ยังคงสมบูรณ์ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แสงเทพสีทองแดงไหลผ่านบาดแผลของเขาอย่างช้า ๆ รีดเลือดไว้ได้เพียงเล็กน้อย แต่ไม่อาจฟื้นฟูร่างกายที่พังยับ—คำสาปเซียนซ่าผนึกการฟื้นฟูทุกสถานะเอาไว้ เขาจึงเหลือเพียงพึ่งพลังเทพของตนเองเพื่อรักษาสภาพเอาไว้เท่านั้น
“น่าเสียดาย ข้ายังเทียบเจ้าไม่ติด ระดับที่แท้จริงของเจ้าแทบเป็นเพียงระดับต้นของขั้นบุกเบิกเทพ ส่วนข้าที่ชั่วขณะฝ่าฝืนขึ้นถึงขั้นล้ำพ้น กลับแทบเอาชนะเจ้าที่ใช้การฟื้นฟูสถานะไม่ได้ได้เพียงเฉียดฉิว พูดจริง ๆ ความน่าสะพรึงกลัวของเจ้า ทำให้ข้าสั่นสะเทือนจากแก่นใจจริง ๆ”
อวิ๋นจิ้นยกมือซ้ายที่ยังคงสมบูรณ์ขึ้นวางบนหน้าอกตน รับรู้ถึงหัวใจพานกู่ที่เต้นแรงกระหน่ำข้างใน เสียงของเขาเย็นลง