ความหิวกระหายที่หลับใหลมาช้างหลายหมื่นปีสำรอกย้อนขึ้นมาตามลำคอ เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องไปตามอุโมงค์จนถึงพื้นพิภพ แผ่นดินอันตรธารมืดทั้งหมดสั่นไหวไม่หยุดใต้การตื่นระลึกของกองทัพปีศาจ
ม่านมืดสีดำพุ่งทะยานขึ้นตามอุโมงค์อย่างบ้าคลั่ง แผ่ขยายไปทีละเล็กละน้อยสู่ทิศทวีปเสินอู่ ที่ซึ่งมันผ่านไป ต้นไม้ใบหญ้าเหี่ยวแห้งในพริบตา ลำธารกลายเป็นโคลนดำในชั่ววูบ กระทั่งพลังวิญญาณกลางแผ่นฟ้าแผ่นดินก็ถูกย้อมเป็นกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายที่พาดพิงเน่าเหม็น
ประมุขปีศาจใหญ่ทั้งสิบเอ็ดยืนตรงหน้าแท่นบูชา จ้องมองกองทัพปีศาจที่แน่นขนัดไม่สิ้นสุดไหลบ่าเข้าสู่อุโมงค์
ประมุขปีศาจเขาโคนเลียริมฝีปาก กล่าวเย็นชาว่า “ให้เหล่าอาหารที่หลบซ่อนตัวอยู่บนทวีปเสินอู่นั่นได้ลิ้มรสให้ดี ฟันและลิ้นของพวกเราปีศาจหิวโหยมาช้างหลายหมื่นปี ก็ถึงเวลาได้รับประทานอาหารงาม ๆ สักมื้อ”
ประมุขปีศาจหญิงฉาเอ่อร์ซาจัดทรงกระโปรงเล็กน้อย ดวงตาสีเลือดมองไปทางทวีปเสินอู่ งอนิ้วเรียกเบา ๆ
“ไปเถิด ปล้นสังหารตามใจปรารถนา หุงกระดูกมนุษย์ให้เป็นน้ำมัน ถวายทางสำหรับปีศาจราชันองค์ใหม่ของพวกเรา”
คำสั่งส่งต่อลงไป เหล่าปีศาจนับแสนนับล้านส่งเสียงคำรามกึกก้องสะท้านฟ้า กองทัพสีดำมืดทะมึนทะลึ่งไหลทะลักเข้าสู่อันตรธารมืดผ่านอุโมงค์มิติ พุ่งเข้าชายแดนทวีปเสินอู่อย่างบ้าคลั่ง
ทุกที่ที่ผ่านไป ชีวิตทั้งปวงถูกกลืนกินสิ้นซาก ชายแดนเทพ-ปีศาจที่เงียบงันมาช้างหลายหมื่นปี ลุกไหม้อีกครั้งด้วยเพลิงสงครามที่มอดไหม้ได้ทั้งทวีป
ขณะนั้นเอง อวิ๋นเช่อเพิ่งเดินทางกลับถึงราชอาณาจักรเชิงเทพชิงหลวนหลิวกวาง ยังไม่ทันได้พูดคุยทักทายภรรยาและบุตรสาว ก็รับรู้ถึงม่านมืดสยองที่แผ่มาจากทิศอันตรธารมืด