นายทหารผู้รับสารพยักหน้าแน่นหนาตามคำสั่ง คว้าดาบยาวประป่าเลือดขึ้นมา หันหลังพุ่งกลับเข้าไปในประตูเมืองที่แตกร้าวอีกครั้ง
หลัวเซี่ยกูเติงสูดลมหายใจลึก ๆ เงยหน้ามองฝูงปีศาจที่ไหลบ่าเข้ามาราวกับน้ำขึงดำสนิทไม่รู้จบ แขนที่กอดสามง่ามประจัญพลันขึ้นเส้นเอ็นกระตุกเต็มไปหมด
นางคือทหารใหญ่แห่งเผ่ามหาสมุทรคนแรกที่อวิ๋นเช่อยอมรับไว้ คร่ำเคียงอวิ๋นเช่อมาถึงวันนี้ ตลอดเส้นทางไม่เคยถอยหลังแม้ครึ่งก้าว และครั้งนี้ นางก็จะไม่ยอมให้ฝูงปีศาจข้ามแนวชายฝั่งที่นางปกป้องอยู่เด็ดขาด
พลังเทพสีน้ำเงินเข้มระเบิดพล่านตามสามง่าม คลื่นยักษ์สูงสุดขอบฟ้าฟื้นกายกลิ้งขึ้นจากกลางอากาศ ฟาดฝูงปีศาจที่นำทัพอยู่หน้าสุดกระจัดกระจายเป็นผงธุรีนับสิบตัว สายลมทะเลเค็มจัดพัดพากลิ่นเลือดคราะห์ไปไกล หลัวเซี่ยกูเติงกระโดดข้ามอากาศ พร้อมบริวารสนิทที่เหลืออยู่พุ่งทะยานเข้าดวลด้วยฝูงปีศาจอย่างไม่ไยดี
เสียงดาบปะทะกระทบกันดังกึกก้องปะปนกับเสียงคำรามของฝูงปีศาจระเบิดขึ้น เลือดกระเซ็นเปรอะชุดนักรบสีน้ำเงินเข้ม บ่าของหลัวเซี่ยกูเติงถูกกรงเล็บปีศาจฉีกขาดจนลึกถึงกระดูก แต่นางกลับมิรู้สึกรู้สา หวดสามง่ามย้อนกลับทะลุผ่านลำคอปีศาจตัวนั้น ควักแก่นมอนสเตอร์ออกมากำไว้ในอุ้งมืออย่างหยาบกร้าน
ผืนดินชายฝั่งทุกตารางนิ้วจมดิ้นด้วยเลือด นักรบเผ่านางฟ้าทะเลก้าวย่ำบนศพสหาย หยั่งรักษาประตูเมืองที่แตกร้าวไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีใครถอยแม้แต่คนเดียว
มารพิษสีดำค่อย ๆ กัดกร่อนเทพกระดูกของพวกนาง ผิวกายของนักรบหลายคนเริ่มดำคล้ำเน่าเปื่อย แต่ยังคงบีบอาวุธไว้แน่นไม่ยอมล้มลง
ขณะนั้นเอง หลัวเซี่ยโย่วโย่ว นางฟ้าทะเลอีกผู้หนึ่งที่ได้รับการบ่มเพาะจากอวิ๋นเช่อไม่ต่างกัน พุ่งทะยานขึ้นสู่กลางอากาศ
ทันทีที่นางประทับอาคมมือ คลื่นทะเลมหึมากลิ้งพล่านออกมา แล้วรวมร่างเป็นสายฝนเทพที่สามารถขับไล่มารพิษได้ชั่วคราว
สายฝนเทพสีฟ้าอ่อนโปรยปรายลงมา แผลที่ถูกมารพิษกัดกร่อนจนดำคล้ำเน่าเปื่อยก็ทยอยหยุดยั้งความเสื่อมโทรม นักรบที่เคยมือเต้นตาลายต่างฟื้นคืนแรงกำลังอีกครั้ง
“เทพธิดาแห่งเผ่าข้างามแล้ว! ทุกคนเพิ่มแรงขึ้นอีกเถอะ อดทนไว้ให้ได้!”